「イメージ」

ตามที่เคยได้แจ้งไปแล้วว่าเจ้าของบล็อกอีไตเฮาไดแห่งนี้
สัปดาห์สองสัปดาห์นี้จะมีงานเข้ามาหลายอย่างมาก
ทำให้อาจจะมีเวลามาดูแลบล็อกนี้ได้น้อยลง

แต่ด้วยความที่อยากจะทำบทความไล่ให้ทันอนิเมลัคกี้ สตาร์รายสัปดาห์
จึงได้เชิญนักเขียนรับเชิญท่านนึงมาช่วยเขียนต้นฉบับของตอน 7 นี้
ถ้าเช่นไรรบกวนช่วยปรบมือและให้กำลังใจเขาคนนี้ด้วยครับผม =D

บทความหลักๆ จะเป็นฝีมือการเขียนของเขา
แต่ผมจะเป็นคนเกลาสำนวนให้ จะได้ไม่เด้งแปลกจากตอนก่อนๆ มาก
นอกจากนี้จะมีหลายส่วนที่ผมแทรกเพิ่มเติมเข้าไปให้
ถือว่าเปลี่ยนรูปแบบบทความในตอนนี้หลีกหนีความจำเจก็แล้วกัน

โอฮาลัคกี้---

ดู ดู๊เขา เปิดตัวก็เลียนแบบแล้ว
เป็นแค่ผู้ช่วยก็ทำตัวให้สมเป็นผู้ช่วยหน่อย

"อย่าได้ใจให้มันมากนัก ชิราอิชิคุง"

ก่อนอื่น ขอแนะนำตัวนิดครับ
กระผมหาใช่ Genocide Fang เจ้าของบล็อกนี้ไม่
นื่องด้วยเจ้าตัวอ้างว่างานยุ่ง จึงลากกระผมนาย น้ำมะนาว4-0
มาเป็น Pinch Hitter ช่วยเขียนให้ 1 ตอน

...ว่าแต่แน่ใจแล้วเร้อ จะให้กระผมเขียนเนี่ย
คิดผิดคิดใหม่ได้น้า (เปิด intro เพลงผีกาก้าฟังประกอบ)

ว่าแล้วเรามาเริ่มกันเลยดีกว่าตอนนี้มุขให้เล่นน้อยด้วยสิ
สบายกระผมล่ะ

อย่างนี้ยังเรียกน้อยเรอะ...

ช่วง 3 นาทีแรก โคนาตะในโหมดคุณหนู

น่ากัว... โคนาตะแบบนี้... น่ากั๊วววว

คงไม่ต้องเฉลย เพราะในเรื่องมันก็บอกอยู่แล้ว
ว่าล้อ มาริมิเตะ หรือชื่อเต็มว่า มาเรียซามะ งะ มิเตะรุุ
(マリア様がみてる - ท่านมาเรียกำลังเฝ้ามอง)
ซึ่งเป็นอนิเมแนวยูริไอ (ความรักระหว่างเด็กผู้หญิงด้วยกัน
หรือจะเรียก Y, เลสฯ ก็เอาเต๊อะ)
อันถือได้ว่าโด่งดังเป็นอันดับ 1 ของโลกนิยายและอนิเมก็ว่าได้

บทพูดของโคนาตะตอนทักทายพวกซึคาสะว่า
"โกะคิเก็นโย" (ขอให้เป็นวันที่ดี)
แหม ริบบิ้นเบี้ยวแน่ะค่ะ คุณซึคาสะ"
นี่ก็ก๊อปคำพูดจากในเรื่องมาเรียซามะมาทั้งกระบิ
เป็นคำพูดที่นางเอก(?)พูดกับนางเอก(?)เป็นครั้งแรก

ปกติคำว่า โกะคิเก็นโย （ごきげんよう）นี่
ไม่ใช่คำทักทายที่ใช้กันทั่วไป จะมีก็แต่พวกลูกคุณหนูผู้ดี
ใช้ทักทายกันในกลุ่มไฮโซประเภทเดียวกันเท่านั้น
คนธรรมดาใช้มีแต่จะถูกมองว่าประหลาด

จะมีก็แต่มิยูกินี่แหละที่เห็นเป็นเรื่องปกติธรรมดาเสียเหลือเกิน
คุณหนูจริงๆ น้า... มิยูกิที่รัก


แถมในนาทีที่ 2 ครึ่ง ภาพโคนาตะแต่งตัวเป็นคุณหนู
ในจินตนาการของสองพี่น้องฮิอิรางินี่




อือ... คุ้น คุ้นมาก คุ้นจนต้องวิ่งไปหยิบมาตรวจสอบ



อื้อ คล้าย และ ละม้าย....

ฟุจิโอกะ ฮารุฮิ จากเรื่อง โอรันโคโคโฮสต์คลับ
（桜蘭高校ホスト部）งั้นเรอะ?
เอาจุดที่ว่าตัวละครชื่อ ฮารุฮิ เหมือนกันมาเล่นงานสิท่า

(อาจจะเป็นการพูดซ้ำซาก แต่คุณฮิราโนะ อายะ
ผู้ให้เสียงโคนาตะ เคยให้เสียงตัวละครชื่อ ฮารุฮิ
จากเรื่องสึซึมิยะ ฮารุฮิ โนะ ยูอุตสึ อันโด่งดัง)

นาทีที่ 5
โคนาตะ ซึคาสะ คางามิ คุยกันเรื่องเลือกสายเรียนม.ปลาย
พอคางามิโดนโคนาตะรู้ความในใจว่าตนคิดจะเลือกสายศิลป์
เพราะอยากอยู่กับพวกโคนาตะ ก็เลยโดนโคนาตะแซวเข้า

"แหม พูดกันตรงๆ ก็ได้นี่ ขี้เหงาจังเลยนะ โอ๋ๆ"

คางามิน่ารัก !!

เห็นห้าวๆ อย่างนี้ก็เขินม้วนกะเค้าเป็นเหมือนกัน


อ๊ะ นอกเรื่องมาไกลโข กลับไปสู่เนื้อหาบทความหลักดีกว่าครับ

ในนาทีที่ 6 โคนาตะตื่นมาเปิดทีวีดูกลางดึก
เพลงจากในทีวีมันบ่งบอกว่าเป็นเรื่อง Strawberry Panic
ซึ่งเป็นผลงานแนวยูริไอ (หญิงรักหญิง) อีกเรื่องหนึ่ง

เพลงที่บรรเลงอยู่ใน TV นั่นคือเพลงเปิดที่ 2 ของเรื่อง
ชื่อ คุจิบิรุ เดย์ดรีม くちびる白昼夢（デイ・ドリーム）ครับ

ตรงนี้หลังจากโคนาตะตื่นจากการนอนน้ำลายยืดขึ้นมา
ก็ได้รู้ตัวว่านอนเพลินจนอนิเมที่กำลังรอดูมันฉายผ่านไปแล้ว
แต่พอเปิดทีวีเช็คดูกลับกลายเป็นว่า มันเพิ่งจะเริ่มฉายได้หมาดๆ

"งั้นเหรอ เบสบอลแข่งยืดต่อเวลาถ่ายทอดสด
นานๆ ทีก็มีีข้อดีเหมือนกันแฮะ"

นั่นเพราะว่า ช่อง Free TV (เหมือนช่อง 3 5 7 9 บ้านเรา) ที่โคนาตะดู
กำลังอยู่ในฤดูกาลถ่ายทอดเบสบอล อันเป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมสูงในญี่ปุ่น
ปกติแล้วเบสบอลญี่ปุ่นเนี่ยจะเล่นกันเอื่อยเฉื่อยจัด กว่าจะขว้าง กว่าจะตี
เรียกว่าเล่นกันยาวเกินเวลาออกอากาศที่กำหนดไว้ไปโขเสมอๆ
และด้วยผลบุญที่รายการเบสบอลมันจบช้า
ทำให้อนิเมที่โคนาตะรอดูเลื่อนฉายเวลาฉายออกมาเช่นกัน

คงต้องขอบใจ เจ้าจั๊กจั่นน้อย
ที่ร้องจนหมดแรงตายเอาตอนถ่ายทอดเบสบอลจบพอดี...


นาทีที่ 15



... เด็กไม่ดี เปิดมือถือระหว่างเรียน หนูๆ อย่าเอาเยี่ยงอย่าง


เพลงที่ซึคาสะใช้เป็นเสียงริงโทน
คือเพลง Canon in D ซึ่งเป็นเพลงคลาสสิค
แต่งโดย โยฮันน์ พาเคลเบล (Johann Pachelbel) ในปี 1960
ดังนั้นผู้คนจึงเรียกขานเพลงนี้กันว่า Pachelbel's Canon

อ่านมาว่าเกมและอนิเมเรื่อง Kanon ก็ได้ชื่อมาจากเพลงนี้เองครับ
ในตัวอนิเมเองก็มีการเล่นเพลง Canon in D
เป็นเพลงประกอบในเรื่องอยู่มากมายหลายจุด


...ซึคาสะเธอหน้าตาไม่น่าจะเป็นคนฟังดนตรีคลาสสิค
หรือว่าจริงๆ แล้วดูอนิเม Kanon ด้วยละหว่า

และในนาทีที่ 16 หน่อยๆ เพลงริงโทนของมือถือโคนาตะ
ก็คือ ฮาเระฮาเระยูไค่ ที่เป็นเพลงจบของฮารุฮินี่เอง
(ใจคอจะผูกกับตัวละครตัวนี้ไปจนตายกระมัง)

มีมือถือ แต่ทิ้งไว้บ้าน... สมเป็นโคนะตันจริงๆ

สิบโท สิบโท และสิบโท
... ทำกับข้าน้อยแบบนี้ได้ยังไง เคโระเคโระ


นาทีที่ 18 ครึ่ง หนังสือการ์ตูนที่ซึคาสะยืมโคนาตะมาอ่าน

ถ้าดูจากหน้าปกคือเรื่อง 編集王
(เฮ็นชูโอ - บรรณาธิการราชันย์) ครับ



เฮ็นชูโอเป็นเรื่องของพระเอกนักมวยเก่า ผันตัวมาเป็น บ.ก. การ์ตูน
โทนออกไปทางดราม่า มีการแข่งขันชิงดำในเชิงธุรกิจระหว่างสำนักพิมพ์
เท่าที่ทราบเรื่องนี้ไม่มีการตีพิมพ์ในไทยแต่ประการใด

...ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
ว่าทำไมคนนึงอ่านแล้วร้องไห้ อีกคนอ่านแล้วหัวเราะฮาแตก

(ข้อมูลจาก Wikipidia ...ขอได้รับความขอบคุณ)


ถัดมาในท้ายนาทีที่ 18
ที่คางามิถามโคนาตะย้อนกลับว่าอ่านการ์ตูนเรื่อง
"แอ็ทแท็กนัมเบอร์วัน" （アタック No.1） แล้วรู้สึกยังไง

เรื่องนี้คือการ์ตูนกีฬาวอลเล่ย์บอลรุ่นลายคราม
เรื่องดังของญี่ปุ่นเรื่องหนึ่ง



คุ้นๆ เหมือนว่าสำนักพิมพ์ยอดธิดาเคยพิมพ์สมัยกระโน้น
a long long time ago...

...ก็ไม่เข้าใจอีกแหละ
ว่าทำไมคนนึงอ่านแล้วร้องไห้ อีกคนอ่านแล้วหัวเราะฮาแตก

จำหนังไทยเรื่อง สตรีเหล็ก กันได้มั้ยครับ
ที่เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับแก๊งค์กระเทยเล่นวอลเล่ย์บอล
เรื่องนี้โด่งดังมากมายเอาการตอนไปฉายที่ญี่ปุ่น
ชื่อญี่ปุ่นของเรื่องนี้คือ "แอ็ทแท็ก นัมเบอร์ 1/2 (ฮาล์ฟ)"

เข้าใจตั้งชื่อล้อนะเนี่ย... ฮาล์ฟ

นาทีที่ 19 ก่อนที่คางามิจะพ่นไฟจริงๆ
เพราะโคนาตะในมาดคุณหนูดันไปแซวว่า

"แหมช่างตรงอิมเมจของ คุณคางามิจริงๆ
ช่างเป็นคนที่ร้ายกาจอะไรเช่นนี้"

なんて恐ろしい子 (เป็นคนที่ร้ายกาจอะไรเช่นนี้)
เป็นคำพูดดังจากการ์ตูนเรื่อง ガラスの仮面
ชื่อไทย หน้ากากแก้ว หรือ นักรักโลกมายา นั่นเองครับ

เป็นบทตอนที่ มายะ (นางเอก) เด็กสาวปอนๆ ธรรมดา
ไปดูละครเวทีที่ไม่เคยดูมาก่อนเพียงแค่รอบเดียว
แต่กลับจดจำคำพูดของทั้งเรื่องได้หมดไม่มีผิดเพี้ยน
จนอาจารย์ซึกิคาเงะที่เป็นอาจารย์สอนการแสดงในเรื่อง
ถึงกับต้องหน้าซีดอุทานออกมา

"ช่างเป็นเด็กที่ร้ายกาจอะไรเช่นนี้"

เมื่อไหร่หน้ากากแก้วเล่ม 43 จะออกน้อ...
อาจารย์สึซึเอะ มิอุจิ รีบๆ หายดีแล้วเขียนต่อนะครับ

นาทีที่ 20... ฟิกเกอร์ที่โคนาตะตั้งใจสะสมแต้มไปแลกนั้น




คือ ชาน่า จากเรื่อง 灼眼のシャナ (เนตรเพลิงชาน่า) ครับ
แต่คงจะกลัวเหมือนจัดเลยเปลี่ยนสีซะหน่อย
ตัวนี้เป็นสินค้าพิเศษของร้าน GAMERS
ที่รู้สึกว่าจะต้องใช้แต้มสะสมแลกเอาเท่านั้นเสียด้วย

เอาละ ลัคกี้ แชนเนล ตอนนี้

ปัง! .... ชิ้งงงงง....
แรงจริงๆ อิมแพ็คต์นี้ แรงเหลือหลาย
สุดยอดครับ ผู้กำกับทาเคโมโตะ

ทวินเทล (ผมหางม้าคู่) นี้ท่านได้แต่ใดมา?

ถ้ายังจำกันได้ในลัคกี้ แชนเนลตอนที่ 4
อากิระพูดถึง "แผนการณ์แต่งสวยให้อากิระ"
มีผู้เขียนไปรษณีย์บัตรเข้ามาเนื้อความว่า

"คางามิเหมาะกับผมทวินเทลมาก
ถ้าเป็นคุณอากิระบ้างจะเป็นยังไงครับ?"

ไอ้เราก็คาดว่าในตอนต่อๆ มาจะมีโอกาสได้เห็น
อากิระทำผมหางม้าคู่บ้าง....

แต่ไหงกลายเป็น ชิราอิชิ มิโนรุ แทน?

กล้ามากกกก....

อากิระจะยอมแพ้ได้เช่นไร เจ้าตัวถึงกับเอ่ยปาก

"งั้นชั้นจะทำผมทรงทวินดริลล์ (สว่านคู่) !!!"




... ภาพทวินดริลล์ในจินตนาการของชิราอิชิ... เข้าใจผิดไรป่าว


ตรงนี้มีบทพูดที่แฟนๆ โรบ็อทต้องขำก๊ากแอบติดมาด้วย
ชิราอิชิบ่นในใจว่า

"อย่าดูถูกความเร็วของเก็ตเตอร์นะ"
（ゲッタｰのスピｰドを甘く見るなよ）

เป็นบทพูดประจำตัวของ จิน ฮายาโตะ
คนขับของหุ่นยนต์ เก็ตเตอร์โรโบ หมายเลข 2 นั่นเอง
ใครเล่นเกมซูเปอร์โรบ็อตไทเซ็นต้องเคยได้ยินกันทุกคน

อากิระก็ไม่น้อยหน้า รับมุขกลับว่า

"เบอร์ 2 งั้นเหรอ...
ยุคของทวินเทลมันจบไปแล้ว
ตอนนี้มันเข้ายุคของทวินดริลล์ย่ะ !!"

ก็หมายถึงหุ่นยนต์เก็ตเตอร์หมายเลข 2 นั่นแหละ

ถ้าตรงนี้เป็น Ad-lib (พากย์สด) ล่ะก็
กระผมขอกราบงามๆ ในความเข้าขากันเลยขอรับ
รับส่งมุขกันยอดเยี่ยมซะไม่มี


หลังไมค์ลัคกี้ แชนเนล (หรือที่เรียกว่าอาฟเตอร์ เร็คคอร์ด)

อากิระ "จะว่าไป ผมทวินเทลนั่นน่ะ"
ชิราอิชิ "อ๊ะ ที่ผมทำเนี่ยเหรอครับ?"
อากิระ "อื้อ... ที่ตัวจริงนายทำน่ะ มีดอกทานตะวันติดด้วยใช่แมะ
ชิราอิชิ "ครับ มีติดอยู่ด้วย"

กรี๊ดดดดดดด มีจริงๆ ล่วยยย

อากิระหล่อนแซวไปถึงเรื่องจริงในสตูดิโอเลยเรอะ

ภาพที่เห็นมาจากการสัมภาษณ์พิเศษของคุณชิราอิชิ
และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ตะแกแต่งตัวแบบนี้ !!


เรื่องมันมีอยู่ว่า...
ตอนพากย์งานลัคกี้ แชนเนล ฉบับอนิเมครั้งแรกสุด
คุณชิราอิชิแกเดินเข้าไปถามทีมงาน
ว่าไหนๆ ก็เป็นตอนแรกทั้งที มาทำอะไรที่มันเฮฮากันดีกว่า
สตาฟฟ์ทีมงานเลยเสนอกันว่า แต่งคอสเพลย์ดีมั้ย
คุณชิราอิชิแกเลยถามกลับ

"งั้น... มีชุดสาวใช้มั้ยล่ะครับ?"


ปรากฏพอไปถึงสตูดิโอ
ทีมงานก็ดันเตรียมชุดไว้ให้จริงๆ !!

เลยเป็นว่าคุณชิราอิชิต้องแต่งชุดสาวใช้นั้นทำงานทั้งวัน
เล่นเอาเหวอกันไปทั้งสตูดิโอ

หลังจากนั้นเจ้าตัวคุณชิราอิชิเองก็รำพันกับตัวเอง

"เป็นนักพากย์แต่งคอสเพลย์ซะดีมั้ยหนอ"

ดีไม่ดีไม่รู้ แต่ก็แต่งไปแล้วอีกทีง่ะ
... ทวินเทลติดดอกทานตะวัน

なんて恐ろしい子
"เป็นคนที่ร้ายกาจอะไรเช่นนี้"

จากบทสัมภาษณ์พิเศษคุณชิราอิชิ เจ้าตัวว่า
นับจากวันที่แต่งชุดสาวใช้ในงานตอนแรกวันนั้น
ช่วงหลังๆ คุณเอ็นโด อายะ (ผู้ให้เสียงมิยูกิ)
กลับไม่ค่อยถูกใจคุณชิราอิชิในสภาพปกติชน

มาถึงเพลงจบ วันนี้เป็นตาของคุณมิยูกิร้องบ้าง
เริ่มถึงโคนาตะก็บอกว่า อยากให้มิยูกิร้องเพลง
"โอโม่ยเดะ งะ อิปไป" จังเลย
（想い出がいっぱい - ความทรงจำอันมากมาย）

เพลงนี้เป็นเพลงจบตัวแรกของอนิเมเรื่อง MIYUKI ครับ
มิยูกิ ที่เป็นการ์ตูนของอาจารย์อาดาจิ มิทซึรุนี่แหละ





เป็นการแซวชื่อของคุณมิยูกินี่เอง


ส่วนเพลงที่มิยูกิเลือกมาร้องจริงๆ นั่นคือเพลง
地上の星 (จิโจ โนะ โฮชิ - ดวงดาวบนผืนดิน)
ตามข้อมูลที่กระผมคุ้ยๆ มา มันเป็นเพลงเปิดรายการ
ของรายการโทรทัศน์ญี่ปุ่นชื่อ プロジェクトX (โปรเจ็คต์ X)

โปรเจ็คต์ X เป็นรายการประเภท Documentary
ถ้าให้เทียบกับบ้านเราก็จะใกล้เคียงพวก หลุมดำ หรือ คุยคุ้ยข่าว

ส่วนที่โคนาตะบอกว่า
"อย่างนี้นี่เอง ไปเล่นตรงมิยูกินั่นหรอกเหรอ"

นั่นก็เพราะคนร้องเพลงดวงดาวบนผืนดินนี่
คือคุณ นาคาจิมะ มิยูกิ (中島みゆき) ที่มีชื่อเดียวกันนี่เอง





ทำไมจะต้องให้มิยูกิร้องเพลงที่เกี่ยวกับมิยูกิด้วยล่ะฟะ?

เพลงดวงดาวบนผืนดินนี่ รู้สึกจะเป็นเพลงโบราณ (เอ็งกะ)
ขนาดคางามิยังแซวเลยว่า "เข้ม" ทั้งเพลง "เข้ม" ทั้งมาดคนร้อง

เดาว่าต้องเข้มประมาณเนี้ยแหละ..

ฟู่-- หมดหน้าที่กระผมแล้วครับ
ขาดเหลือยังไง Genocide Fang คงมาจัดการเสริมเอาเอง

จะไม่ขอบอกว่าลาก่อน เพราะไม่แน่เจ้าของบล็อก
อาจจะจับผมมาเขียนแทนตอนงานยุ่งๆ อีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
หรือไม่ก็คงจะไปจับ Pinch Hitter ท่านอื่นมาแทน

ดังนั้นพบกันใหม่เมื่อมีโอกาสครับ

น้ำมะนาว4-0

อ๊ะ งั้นก็ บ๊ายนี---
ตอนหน้าเป็นต้นไป Genocide Fang
จะกลับมาประจำการครับ... มั้ง