「いろんな聖夜の過ごし方」
โอฮาลัคกี้---
วันก่อนผู้เขียนได้มีโอกาสหยิบเอา THE LION KING
อันเป็นสุดยอดผลงานอมตะของ Disney เรื่องโปรดมาดูอีกรอบ
แล้วก็บังเอิญสะกิดใจกับอะไรเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่เคยคิดถึงมาก่อน
ในเรื่อง มูฟาซา บิดาของ ซิมบา ดำรงอยู่ในตำแหน่ง "พญาสิงห์"
เป็นผู้นำของเหล่าสิงโตน้อยใหญ่ที่รวมอาศัยกันอยู่ในผาทรนง
ถ้าสังเกตให้ดีจะพบว่านอกจากมูฟาซาแล้วในผาทรนงไม่มี ตัวผู้ อื่นเลย
(ไม่นับเจ้าสการ์ตัวโกงของเรื่อง เพราะขานั้นปลีกวิเวกออกไปอยู่ตัวเดียว)
ผู้เขียนคุ้นๆ ว่าเคยดูสารคดีชีวิตสัตว์โลกน่ารักจากช่องดิสคอฟเวอรี่แชนเนล
ซึ่งในรายการกล่าวไว้ว่า ปกติแล้วสิงโตฝูงหนึ่งจะมีตัวผู้หนึ่งเดียวเป็นผู้นำ
และมีตัวเมียมากมายคอยทำงานหาเลี้ยงฝูง คอยเทียวหาอาหารมาแบ่งปันกันกิน
แน่นอน ตัวผู้ไม่ต้องออกหาอาหาร ทำแค่นอนอยู่โยงเฝ้าฝูงเป็นราศีเพียงเท่านั้น
(แบบนี้ก็เรียกว่า "ฮาเร็ม" เวอร์ชั่นสิงโตได้ใช่มั้ยเนี่ย?)
...ทีนี้ ประเด็นมันอยู่ที่ว่า ในเมื่อมีตัวผู้ตัวเดียวในฝูง เมื่อถึงกาลผสมพันธุ์
ตัวเมียทั้งหลายก็ย่อมจะต้องได้รับการผสมจาก "จ่าฝูง" ตัวผู้แต่เพียงหนึ่งเดียว
ไม่มีโอกาสได้ออกไป "กิ๊ก" กับตัวผู้อื่นๆ นอกฝูงอย่างแน่นอน
เมื่อตัวเมียเหล่านั้นคลอดลูกสิงห์ออกมา ถ้าว่ากันตามศักดิ์แบบมนุษย์เราๆ แล้ว
ลูกสิงห์ทุกตัวถือได้ว่าเป็นพี่น้องกัน เพราะมีบิดาเดียวกัน แต่ต่างมารดา
ดังนั้นเอง การที่ ซิมบา และ นาลา พระเอกนางเอกของเรื่องมาลงเอยกันเนี่ย...
เข้าข่าย ความรักระหว่างพี่น้องสายเลือดเดียวกัน ได้หรือเปล่า?
ดิสนีย์ต้องการจะสอดแทรกเนื้อหาแบบ Fetish เข้ามาในการ์ตูนเด็กงั้นหรือ?
หรือเล็งเห็นว่าความโมเอะสไตล์ญี่ปุ่น (พี่น้องรักกัน) สามารถใช้เป็นจุดขายได้?
... คิดยังไงก็คิดไม่ตกซะที （汗、フー、汗、フー♪）
เอาละ กลับสู่เนื้อหาหลักของบทความ
สารภาพตามตรงว่าตอนดูลัคกี้ สตาร์ตอนนี้จบ ในใจก็แว้บขึ้นมาทันที
"ตูจะเขียนอะไรดีวะเนี่ย?"
แวะถามนายน้ำมะนาว4-0 หมอก็ส่ายหน้าบอก
"เทคิโต นิ... (เขียนๆ ไปตามความเหมาะสมเหอะ)"
ปั๊ด... เดี๋ยวก็ลากมาร่วมลำบากซะอีกตอนเลยนี่
เริ่มจากนาทีที่ 3
โคนาตะที่กำลังเล่าถึงเรื่องที่ตัวเองเผลอหลับบนยาวบนรถ
จนได้ไปผจญภัยถึงอาซาคุสะ...
"ยังกะเห็นเด็กสาวม.ปลายถือปืนกลเดินผ่านสถานียังไงก็ไม่รู้"
เป็นการหยอกกัดละครญี่ปุ่นเรื่อง "ชุดกะลาสีกับปืนกล"
(ซึ่งเป็นเพลงจบในเรื่องลัคกี้ สตาร์ตอนที่ 4 ที่เคยเขียนถึงไปแล้ว)
เพราะไอ้เจ้าละครเรื่องนี้มันถ่ายทำที่อาซาคุสะนั่นเองครับ
"นี่ ตื่นซะที ถึงแล้วนะ"
"อือ ขออีก 5 นาทีค่ะ จริงๆ นะ..."
... พี่น้องคู่นี้น่ารักซะไม่มีละ
ต่อมาในนาทีที่ 6 ครึ่ง
โคนาตะ คางามิ ซึคาสะ และมิยูกิ กำลังจะแยกย้ายกันขึ้นรถไฟกลับบ้าน
โคนาตะเหมือนจะนึกอะไรได้เลยแพล่มออกมาว่า...
"โรงเรียนเราเนี่ยมีทั้งคนที่นั่งรถขาเข้าและขาออกใช่มั้ย
...ฟังดูรู้สึกเหมือนแบ่งแยกชนชั้นเลยเนอะ"
ตรงนี้เป็นการเล่นคำภาษาญี่ปุ่นเล็กๆ น้อยๆ ครับ
คำว่า 上り民 (โนโบริมิน - เข้าเมือง) กับ 下り民 (คุดาริมิน - ออกเมือง)
ประกอบด้วยตัวคันจิ 上り (ขึ้นบน) 下り (ลงล่าง) และ 民 (ประชาชน)
ดังนั้นถ้าดูแค่จากตัวคันจิ คำว่า 上り民 จึงดูเหมือนคำว่า ประชาชนชั้นสูง
และ 下り民 จึงดูเหมือนคำว่า ประชาชนชั้นต่ำ ไปโดยปริยาย
จนซึคาสะยังอดพูดไม่ได้
"ยูกิจังก็เป็นกลุ่ม ขาเข้า (หรือประชาชนชั้นสูง) นี่นะ"
มุขนี้เป็นการแซวนัยๆ ว่ามิยูกิเป็นพวกคนรวยสุดหรูบรูจัวส์นั่นเอง
(ที่เหลือสามคน ทั้งหมดเป็นพวกขาออกครับ)
ถัดมาแป๊บๆ ในปลายนาทีที่ 6
ตาลุงบนรถไฟนี่ ตามบล็อกญี่ปุ่นเขาว่าคือดาราดัง "ทอมมี่ ลี โจนส์"
แต่ไม่รู้สิแฮะ... ผู้เขียนว่าไม่เหมือนลุงโจนส์ฟ่ะ ไม่เหมือนๆ
นาทีที่ 7 ครึ่ง ครูนานาโกะคืนผลสอบที่เพิ่งผ่านไป
มุขกระดาษผลสอบคำตอบพิสดารกลับมาอีกแล้ว
ดังจะเห็นจากรูปได้ว่าคำตอบที่ถูกทุกข้อคือ 小野妹子
(โอโนะ โนะ อิโมโกะ - อิโมโกะแห่งแคว้นโอโนะ)
โอโนะ โนะ อิโมโกะ มีอายุอยู่ประมาณช่วงปี ค.ศ. 580-640
เขาเป็นนักคิดผู้มีความปราดเปรื่องทางการเมืองคนหนึ่งของญี่ปุ่นในยุคนั้น
จนทางรัฐบาลได้ส่งอิโมโกะไปประเทศจีนเพื่อปฏิบัติภารกิจที่สำคัญ
นั่นคือการศึกษาเกี่ยวกับพระพุทธศาสนา และลัทธิขงจื๊อในประเทศจีน
อิโมโกะนำหนังสือเกี่ยวกับพุทธศาสนามากมายจากจีนกลับมาที่ญี่ปุ่น
จนกลายเป็นรากฐานศาสนาพุทธให้แก่พระและนักบวชญี่ปุ่นในยุคนั้นได้ศึกษา
ส่วนหลักคำสอนของลัทธิขงจื๊อที่นำกลับมาก็ได้เปลี่ยนแปลงระบอบการเมืองญี่ปุ่น
ให้ออกมามีความเป็นแบบแผนคล้ายคลึงกับประเทศจีนในช่วงนั้นไม่น้อย
นักประวัติศาสตร์มากมายพากันกล่าวว่า
อิโมโกะเป็นผู้นำจุดพลิกผันอันยิ่งใหญ่ที่สุดมาสู่ประเทศญี่ปุ่น
เขาคือบุคคลที่โด่งดังที่สุดในประวัติศาสตร์ชาติญี่ปุ่นเลยก็ว่าได้
(...จบเล็คเชอร์ประวัติศาสตร์)
อย่างน้อยๆ ก็ได้รู้ว่ากระดาษคำตอบนั่นเป็นของวิชาประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นละนะ
อ้างอิงจากรูปอีกที คำตอบทั้งหมดมีอยู่ 2 ข้อที่คางามิตอบผิด
ล่างขวาตอบเป็น 小野小町 (โอโนะ โนะ โคมาจิ - โคมาจิแห่งแคว้นโอโนะ)
ซึ่งเป็นนักกลอนวากะ （和歌） ชื่อดังในช่วงยุคเฮย์อันตอนต้น (ค.ศ. 825-900)
นอกจากจะเป็นนักกลอนที่เก่งกาจแล้ว โคมาจิยังโด่งดังเรื่องความงดงาม
แบบที่หาตัวจับยากในยุคนั้นอีกด้วย
สมัยก่อนแบบนี้เรียกสวย
... โอเคๆ ไม่เอาเล็คเชอร์ประวัติศาสตร์ สั้นๆ พอ...
ส่วนคำตอบที่ผิดข้อซ้ายบนนั่นคือ 小野大輔 (โอโนะ ไดสึเกะ)
กลับกลายเป็นชื่อนักพากย์คนดังช่วงนี้ซะฉิบ งานพากย์ที่ขึ้นชื่อก็เช่น
บทคุนิซากิ ยูคิโตะ จากเรื่อง AIR, บทโคอิซึมิ อิตสึกิ จากฮารุฮิ
หรือบทคุซานางิ เค็นจิ จากโคเท็ตสึจิน Jeeg ที่กำลังฉายอยู่ตอนนี้ครับ
หูย... ตอบคำถามเป็นชื่อนักพากย์ ถ้าเป็นโคนาตะก็ว่าอย่าง แต่คางามินี่มัน...
นาทีที่ 8 ครึ่ง... นานๆ จะได้เห็นในชั้นเรียนของคางามิซะที
โอ๊ะ ตัวละครคุ้นหน้า มิซาโอะ กับ อายาโนะ...
เพื่อนร่วมชั้นของคางามิที่จะมีบทบาทต่อไปเมื่อพวกโคนาตะขึ้นปี 3
อ๊ะ ! โคนาตะในชุดซานต้า... น่ารัก เหมือนตุ๊กตาเลย
คางามิในชุดมิโกะก็มีเสน่ห์เกินห้ามใจ
(บ้านฮิอิรางิทำงานเป็นคนทรงในศาลเจ้าครับ)
มาถึงนาทีที่ 12 ครึ่ง
ขณะที่พ่อลูกอิซึมิกำลังดูละครทางทีวีอยู่ เจ๊ยูอิก็โผล่เข้ามา
เปิดเป็นประเด็นพูดคุยเกี่ยวกับละครสืบสวน
โซอิจิโร่ "ในละครสืบสวนเห็นตำรวจเอาคัตสึด้ง (ข้าวหน้าหมูชุบแป้งทอด)
ให้ผู้ร้ายกินบ่อยๆ แต่ในความเป็นจริงคงจะไม่ได้หรอกเนอะ"
ยูอิ "แหม ก็ละครนี่คะ ตอแหลทั้งเพแหละ"
โซอิจิโร่ "เอ๋? งั้นผู้อำนวยการกรมตำรวจจริงๆ แล้วไม่มีหลานยังงั้นเหรอ !?"
ยูอิ "เอ๊ะ หลานของผู้อำนวยการ? ไม่เคยเห็นนะคะ..."
โซอิจิโร่ "โธ่... อย่างน้อยๆ ก็อยากให้มีอย่างไมจังบ้างอ่ะ ถึงจะแค่เพ้อฝัน..."
"คำขอที่ไม่มีวันเป็นจริงสินะ..."
ไมจัง หลานผู้อำนวยการกรมตำรวจที่ว่าคือคนนี้ครับ
ケータイ刑事 銭形舞 (มือปราบมือถือ เซนิงาตะ ไม)
ใครเป็นคนรุ่นเดียวกับผู้เขียนคงต้องปิ๊งขึ้นมาในสมอง
แล้วย้อนนึกถึงละครญี่ปุ่นสมัยก่อนเรื่อง "สิงห์สาวนักสืบ ซึเคบันเดกะ"
(ไอ้ที่เป็นสาวม.ปลายใช้ลูกดิ่งเป็นอาวุธปราบผู้ร้ายนั่นละ)
เจ้าเรื่องนี้ก็เป็นละครซีรียส์ที่มีโครงเรื่องเหมือนกันเลย
ละครสืบสวนสอบสวนซีรียส์เคไตเดกะ (มือปราบมือถือ) เป็นละครทีวี
ฉายต่อเนื่องยาวนานหลายชุดตั้งแต่ปี 2002 เป็นต้นมาจนถึงปัจจุบัน
โดยนางเอกเรื่องมีหลายคน แต่ทุกคนล้วนเป็น "หลานผู้อำนวยการกรมตำรวจ"
จุดเด่นก็คือพวกเธอเหล่านั้นใช้ "โทรศัพท์มือถือ" เป็นอาวุธในการสืบสวน
ไมจังที่โซอิจิโร่พูดถึงก็คือมือปราบรุ่นที่ 2 จากทั้งหมด 10 รุ่น
แถมเป็นคนที่รับบทแสดงสั้นที่สุดในบรรดามือปราบเซนิงาตะเสียด้วย
นั่นคือแสดงทั้งหมดเพียงแค่ 13 ตอน...
ในขณะที่เดกะสาวคนที่แสดงยาวที่สุด (ไร) รับบทแสดงถึง 40 ตอน
ชื่อของสาวๆ มือปราบมือถือตั้งแต่คนแรกจนถึงปัจจุบันมีดังนี้ครับ
ไอ ไม รุย เร ไร และคนล่าสุดคือ ไค ที่กำลังจะเริ่มฉายเดือน 7 ที่จะถึงนี้
ส่วนที่เหลือยังไม่เปิดเผยตัว (แต่เค้าว่า 10 รุ่น ก็เหลืออีก 4)
แผนผังตระกูลเซนิงาตะ... โอ๊ว มีแต่หลานสาวจริงด้วยเว้ย
นาทีที่ 13
คางามิพูดถึงหัวข้อข่าว "เดี๋ยวนี้คดีผู้ร้ายเล่นงานเด็กมีมากขึ้นนะ"
โคนาตะจอมบู๊ก็เลยโพล่งขึ้นมาทันควัน
"ชั้นว่าถ้าให้เด็กๆ ฝึกศิลปะการต่อสู้ คดีพวกนี้ก็น่าจะลดลง...
ยิ่งได้ฝึกโหดกับปรมาจารย์โอยาม่าละก็ ตูมเดียวโค่นวัวได้เลยละ"
โอยาม่า เซ็นเซย์ คือเค้าคนนี้ครับ
ชื่อจริง 大山倍絶達 (โอยาม่า มาสึทัตสึ)
เป็นผู้ก่อโรงฝึก 極真会 (เคียคุชินไค) อันเป็นคาราเต้สายฟูลคอนแท็คต์อันโด่งดัง
(แบบในการ์ตูนเรื่อง คุณชายพันธุ์โชะ โคฮินาตะ มิโนรุ ของเครือ NED นั่นละ)
ปรมาจารย์โอยาม่าเปิดโรงฝึกในปี 1953 และเดินทางไปทั่วญี่ปุ่น
เพื่อทำการสาธิตคาราเต้เคียคุชินไคให้เป็นที่รู้จักกว้างขวาง
การสาธิตอันเป็นที่โจษขานกันก็คือ การล้มกระทิงด้วยมือเปล่า นี่ละครับ
ปรมาจารย์โอยาม่าถือเป็นคนดังในวงการศิลปะการต่อสู้ไม่เพียงในญี่ปุ่น
แต่กว้างไปถึงนอกประเทศ คาราเต้เคียคุชินไคมีสาขามากกว่า 120 แห่งทั่วโลก
มีลูกศิษย์ลูกหาในสำนักรวมกันแล้วมากกว่า 10 ล้านคนทีเดียว
......
ทำไมมุขวันนี้มีแต่จำพวกที่ต้องพึ่ง Wikipedia หนักๆ ทั้งนั้นเลยว้า
ผู้เขียนอ่านตัวหนังสือยิบๆ จนปวดตาไปหมดแหล่ว... อยากได้ มิwiki สักคนจัง
เด็กๆ ฝึกฝนจนเก่งก็ดีหรอก แต่เวลาผ่านไป เด็กๆ ก็ต้องเติบโตเป็นผู้ใหญ่
แล้วมันจะไม่กลับมาลงเป็นคดีอีหรอบเดิมๆ เรอะไง
น้องสาวเจ๊ยูอิจะเข้าม.ปลายปีหน้า... ตอนสองตอนน่าจะได้เห็นละ
ตั้งแต่ฉายลัคกี้ สตาร์มา 11 ตอน ซีนนี้เป็นซีนแรกที่ไม่ตลก... ออกจะเศร้าด้วยแฮะ
นาทีที่ 19 ครึ่ง
มุขเด็ดสุดของตอนอยู่ตรงนี้ก่อนจบนี่เอง
"สตรองก้าาาาาา !!!!"
คนรุ่นผู้เขียนที่เป็นแฟนตัวจริง คาเม็นไรเดอร์ (หน้ากากมด) น่าจะขำออก
กับฉากที่โซอิจิโร่เอาแผ่นรองเขียนถูๆ หัวให้เกิดไฟฟ้าสถิตย์พลางตะโกน
"สตรองเกออออร์ !!"
คาเม็นไรเดอร์ สตรองเกอร์ (โจ ชิเงรุ) หน้ากากมดตัวที่ 7 นี่แหละ
(ไม่ลงรายละเอียดลึกนะครับ คิดว่าคงรู้จักกันทั่วไป)
สตรองเกอร์เป็นมนุษย์แปลงพลังไฟฟ้า ไม้ตายต่างๆ จึงเกี่ยวกับไฟฟ้าทั้งหมด
เวลาใช้ท่าก็จะต้องเอาแขนมาถูกันให้เกิดเป็นประจุไฟฟ้าก่อน
โซอิจิโร่ที่เป็นโอตากุรุ่นลุงเห็นไฟฟ้าสถิตย์ก็คงอดไม่ได้ที่จะเล่นมุขกระมัง
ชื่อนั้นหรือ... ชื่อนั้นคือ.... คาเมนไรด๊า～ สึโตโร้งก๋าาาาา～♪
(มีใครเก๊ตมุขมั้ยเนี่ย?)
มาถึงลัคกี้ แชนเนลอีกครั้ง
อะไรนะ ลัคกี้ สตาร์ตอนหน้า อากิระจะออกโรงในเนื้อหาหลัก !!
(ขณะเขียน ผู้เขียนยังไม่ได้ดูตอน 12)
เป็นความจริงหรือมุขไว้เดี๋ยวตอนหน้าก็คงได้ทราบกัน
นาทีที่ 21
หลังจากแจ้งข่าวอากิระเสร็จ ชิราอิชิก็ช่วยเสริม
"ทุกๆ ท่านคงรอคอยกันอย่าง กาคุบุรุ ...ไม่สิ วาคุเทกะ ไปทั่วทั้งสรรพางค์กายเลยสินะครับ"
ガクブル (กาคุบุรุ) ย่อมาจาก ガクガクブルブル (กาคุกาคุบุรุบุรุ)
ซึ่งมึความหมายประมาณว่า "ตัวสั่นงันงก"
(เลียนเสียงคำว่า หงึกๆ บรื๋อๆ ซึ่งเป็นอาการหนาวจนตัวสั่นฟันกระทบนั่นเอง)
ワクテカ (วาคุเทกะ) หรือที่ย่อกันซ้ำสองว่า wktk
มาจากคำเต็มว่า ワクワクテカテカ (วาคุวาคุเทกะเทกะ)
ซึ่งแปลได้ประมาณว่า "ระรื่นตื่นเต้น" ในภาษาญี่ปุ่น
ทั้งกาคุบุรุ และ wktk จัดว่าเป็น VIP語 (วิป-โกะ - ภาษาวิป)
ซึ่งเป็นตัวย่อคำที่ใช้บ่อยในกลุ่มคนการ์ตูนบนบอร์ด 2chan (ฟุตาบะจัง)
ที่เป็นเว็บบอร์ดโด่งดังของญี่ปุ่น ให้เทียบก็คงบอร์ด pantip.com บ้านเรา
ตัวย่อเหล่านี้มีเยอะมาก และเข้าใจกันเฉพาะในคนกลุ่มการ์ตูนที่เล่นบอร์ด
(ก็คงคล้ายๆ กับแสลงพวก "เกรียน" ที่นิยมใช้กันในบ้านเรานี่กระมัง)
VIP, VIPPER, ภาษา VIP ถ้ามีโอกาสดีๆ จะพูดถึงโดยละเอียดอีกทีครับ
ก็เป็นอันจบย่อยมุขตอน 11 แต่เพียงเท่านี้
บ๊ายนี---
"เอ้า คอปเตอร์ไม้ไผ่～♪"
"ไม่เหมือนย่ะ !!"
