「いきなりは変われない」
โอฮาลัคกี้---
ในที่สุดลัคกี้สตาร์นี้ก็มาถึงเนื้อหาช่วงหลังเสียที
เป็นช่วงปีที่เหล่าตัวเอกทั้งสี่ก้าวเข้าสู่ปีสุดท้ายของการศึกษาภาคบังคับ
และเหล่าตัวละครรองบ่อนเริ่มจะมีบทบาทมากขึ้นตามลำดับ
ทั้งๆ ที่ชื่อตอนลัคกี้สตาร์ตอนนี้แปลได้ความหมายว่า
"ไม่(มีอะไรที่)เปลี่ยนแปลงอย่างกระทันหัน"
แต่จู่ๆ บทพูดนำเรื่อง กลับเปลี่ยนแปลงอย่างกระทันหัน ซะดื้อๆ
เสียงร้องที่ว่า 3年B組 黒い先生～！
(ซันเน็นบีกุมิ คุโรอิเซ็นเซย์ - ปี 3 ห้อง B คุณครูคุโรอิ)
เป็นการล้อเลียนละครทีวีดังของญี่ปุ่นเรื่อง
3年B組金八先生 (ปี 3 ห้อง B คุณครูคินปาจิ) ครับ
เรื่องนี้เป็นละครทีวีโด่งดังของญี่ปุ่นที่ฉายต่อเนื่องกันมา
รวมทั้งหมด 7 ซีรียส์ เป็นระยะเวลายาวนานกว่า 25 ปี
โดยซีรียส์ที่ 8 มีกำหนดฉายเอาเดือนตุลาของปี 2007 นี้
คุณ ทาเคดะ เท็ตสึโอะ ที่เล่นเป็นคุณครู ซากาโมโตะ คินปาจิ นั้น
รับบทนี้คนเดียวมาตั้งแต่ยังหนุ่มๆ เรื่อยมาจนถึงตอนนี้โดยไม่มีการเปลี่ยนตัว
...เผอิญพวกโคนาตะก็ปี 3 ห้อง B เหมือนกัน
ก็เลยได้โอกาสหยิบยกมุขนี้มาเล่นกันซะหน่อยกระมัง
ในนาทีที่ 1 ครึ่ง
แถวยาวเฟื้อยที่พวกโคนาตะ คางามิ ซึคาสะ และมิยูกิมาเข้ารอคิวกันนั้น...
คือสลากเสี่ยงดวงเพื่อชิงตั๋วเข้างานไลฟ์คอนเสิร์ต
涼宮ハルヒの激奏 (สึซึมิยะ ฮารุฮิ โนะ เงกิโซ)
ซึ่งเป็นคอนเสิร์ตของเหล่านักพากย์จากเรื่องฮารุฮิ
จัดขึ้นในบิ๊กฮอลตึกโอมิยะโซนิคซิตี้ จังหวะไซตามะ
อันเป็นจังหวัดที่พวกโคนาตะอาศัยอยู่ในเนื้อเรื่องลัคกี้สตาร์นี้เอง
สำหรับคนที่อยากได้โปสเตอร์นี้ขนาดใหญ่ไปดูเล่น... คลิกที่รูปจ้ะ
ไลฟ์คอนเสิร์ตนี้จัดขึ้นจริงๆ ตามวันที่กำกับในโปสเตอร์ด้านบนครับ
DVD บันทึกการแสดงก็เพิ่งจะออกจำหน่ายไปวันที่ 27 ก.ค.ที่ผ่านมานี้
(อีแบบนี้เข้าข่ายโปรโมต DVD ที่เพิ่งจำหน่ายใช่ไหมเนี่ย?)
คุณ ฮิราโนะ อายะ ผู้ให้เสียงฮารุฮิ (และโคนาตะ) ในเพลง God knows...
โคนาตะตัวจ้อยถูกคนข้างหน้าบังจนมองคอนเสิร์ตไม่เห็น
กับคางามิผู้อ่อนโยนที่ยอมสละตำแหน่งดีๆ ของตัวเองให้เพื่อน
... เป็นซีนดีๆ ที่เรียบง่ายแต่ประทับใจผู้เขียนจนพูดไม่ถูก
หลังจากคอนเสิร์ตเลิก
พวกตัวเอกทั้ง 4 เดินทางกลับพลางพูดคุยกันพลาง
ซึคาสะ "คนที่ออกมาตอนแรกสุดนั่น เท่ดีนะ...."
คางามิ "เอ๋... นั่นอ่ะนะ?"
.... หมายถึง ชิราอิชิ มิโนรุ ครับ
ตะแกเล่นเดิมฮัมเพลง WAWAWA วะซึเระโมโนะ
ออกมาจากหลังเวทีในชุดยูนิฟอร์มอามุโร่ (พระเอกกันดั้ม)
เพื่อมารับหน้าที่พูดเปิดงานคอนเสิร์ต และเป็นพิธีกรตลอดรายการ
เออ... จะว่าเท่มันก็เท่อยู่หรอก เแต่ป็นแค่ชิราอิชิแท้ๆ บังอาจ...
จับคู่กับหมอนี่ ... สึงิตะ โทโมคาซึ คนพากย์เคียวน์
ในมาดของ ควอโทร วาจีนา (หรือชาร์ อัซนาเบิล)
... บ้ากันดั้มด้วยกันทั้งคู่ เลยเข้ากันได้ดีเป็นปี่เป็นขลุ่ยสินะ
โคนาตะที่ซาบซึ้งกับงานคอนเสิร์ตจนได้แต่เดินซึม
สิ่งนี้สินะ ... ที่เขาเรียกว่าความประทับใจ
นาทีที่ 3
เป็นเหตุการณ์ตัวเอกทั้งสี่เดินเที่ยวงานเทศกาลชมซากุระกัน
ปลาทองเกียวปิจังที่คางามิช้อนได้ในงานเทศกาลหน้าร้อน
ถูกเอ็นดูมากไปหน่อยจนตัวอ้วนกลมอย่างที่เห็น
จนโอตากุอย่างโคนาตะอดที่จะพูดไม่ได้...
"มันมีอนิเมอยู่เรื่องนะ...
ที่สัตว์เลี้ยงกลับชาติมาเกิดใหม่เป็นมนุษย์
แล้วคอยรับใช้ปรนนิบัติเจ้านายเก่า"
อ๊ะ ... รันจังสินะ
อนิเมเรื่องที่่ว่านั้นคือ おとぎストーリー 天使のしっぽ
(โอโตงิสตอรี่ เท็นชิ โนะ ชิปโปะ - เรื่องราวปรัมปราของนางฟ้ามีหาง)
รัน ซึบาสะ และคุรุมิ
เดาออกมั้ยว่าแต่ละคนชาติก่อนเป็นตัวอะไรกัน?
อนิเมเรื่องนี้มีต้นกำเนิดมาจากคอลัมน์ชื่อเดียวกัน
ที่ตีพิมพ์อยู่ในนิตยสาร Megami Magazine
เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับสัตว์เลี้ยงทั้ง 12 ตัวที่ถูกเด็กหนุ่มคนหนึ่งเลี้ยงไว้
และเมื่อถึงคราวตาย... ทั้ง 12 ตัวนั้นก็ได้กลับมาเกิดใหม่เป็นเด็กผู้หญิง
คอยดูแลปรนนิบัติพระเอกที่เคยเป็นเจ้านายของพวกเธอในชาติปางก่อน
ความแยบคายของเรื่องนี้ อยู่ตรงที่การนำอุปนิสัยและธรรมชาติ
ของสัตว์ประเภทต่างๆ ที่แตกต่างกันไป 12 ประเภท
มาสร้างเป็นคาแร็คเตอร์ให้แก่เด็กผู้หญิง 12 คนได้อย่างน่าดูชมทีเดียว
และสิ่งที่น่าตลกยิ่งกว่าก็คือสาเหตุการตายในชาติก่อนของทั้ง 12 คน
กลายมาเป็นจุดอ่อนของพวกเธอในภพมนุษย์
อาทิเช่น...
ปลาทอง กลัวน้ำ เนื่องจากชาติก่อนจมน้ำตาย
นกแก้ว กลัวความสูง เพราะชาติก่อนตกจากที่สูงตาย
แฮมสเตอร์ กลัวความหิว ...
แมว กลัวพาหนะมีล้อ ...
กบ กลัวความเย็น ...
......
...
มาจนถึงแม่นี่
กลัวเครื่องใช้ไฟฟ้า ... คงไม่ต้องบอกมั้งว่าชาติก่อนตายยังไง?
ลิงน้อยโมโมะ ผู้มีนิสัยขี้อาย
เธอคน(ตัว)นี้ คืองานเดบิวในวงการอนิเมของคุณ ฮิราโนะ อายะ ครับ
ตั้งแต่เธอเพิ่งเข้าวงการพากย์ใหม่ๆ ยังไม่มีชื่อเสียงโด่งดังอะไร
ผู้กำกับแกคงตั้งใจใช้ความเกี่ยวพันนี่เข้ามาใส่เป็นมุขซ่อน
ตอนอ่านบทตรงนี้ คุณฮิราโนะคงได้ขำกับตัวเองไปบ้างไม่มากก็น้อย
แต่จริงๆ ก็ไม่ใช่แค่คุณฮิราโนะหรอก ยังมีนี่อีกคน(ตัว) ...
จุดอ่อนคือ ขาดเซนส์ในการรับรู้ทิศทาง แน่นอนว่าสาเหตุการตายก็ต้องเป็น ...
ลูกหมาน้อยนานะ จอมแก่นแก้ว
พากย์เสียงโดยคุณ ฮาเซงาว่า ชิซึกะ
หรือ โคบายาคาว่า ยูทากะ (ยูจัง) ในลัคกี้สตาร์
งานนี้ก็เป็นงานเดบิวเปิดตัวของคุณฮาเซงาว่าด้วยเช่นกันครับ
ก็พูดได้ว่าคุณฮาเซงาว่า และคุณฮิราโนะ
เดบิวจากเรื่องนี้ด้วยกันทั้งคู่ในปี 2001
และได้มีโอกาสกลับมาร่วมงานกันอีกครั้งในเวลา 6 ปีต่อมา
คงเป็นความรู้สึกเหมือนได้เจอเพื่อนร่วมงานเก่า
ที่ร่วมไต่เต้าฝ่าฟันวงการด้วยกันมากระมังเนอะ
เหตุการณ์ถัดมา
โซอิจิโร่ ป่ะป๊าโคนาตะที่วันๆ ขลุกตัวทำงานอยู่แต่ในบ้าน
ก็ยังอุตส่าห์เป็น โรคภูิมิแพ้เกสรดอกไม้ กะเขาด้วย
โคนาตะจึงลองเสนอความเห็นออกไปว่า ...
"ไม่หาหน้ากากกันละอองมาใช้ดูล่ะ?"
ผลได้จึงออกเป็นอย่างที่เห็น ...
"แปลงร่าง !!"
ชิ้ง...
คาเมนไรด๊า ซู--ปา---วั้นนนน～♪
โพสพิลึกๆ ของโซอิจิโร่กับเพลงประกอบ (ที่ถูกดัดแปลง) นั้น
เป็นของมาสก์ไรเดอร์ หรือไอ้มดแดงตัวที่ 9
มาสก์ไรเดอร์ ซูเปอร์วัน (โอกิ คาซึยะ) นี่เองครับ
เจ้าตัวนี้เป็นไรเดอร์ที่ผู้เขียนชื่นชอบที่สุดสมัยเด็กๆ
เพลงมวยเส้าหลิน กับไฟว์แฮนด์ แขนกลที่เปลี่ยนได้ 5 แบบ
... ต่อให้เป็นตอนนี้ผู้เขียนก็ยังว่ามัน "เท่------" ซะไม่เมียะ
"แหงะ โรคจิตทั้งนอกทั้งในแล้วนะพ่อ..."
และแล้วเนื้อหาก็ล่วงเข้าสู่เดือนเมษายน
และถ้าพูดถึงเมษายน ก็ต้องพูดถึงวัน April Fools' Day
หรือวันที่ 1 เมษา วันแห่งการโกหก
อันเป็นวันที่ทุกคนจะโกหกใส่กันได้แบบไม่ยั้งโดยที่อีกฝ่ายไม่มีสิทธิโมโห
(ถ้าเป็นไทยก็ต้องนึกถึงสงกรานต์และช่วงวันหยุดยาว อะแหะ)
"อะไรน้าาาาา !!"
... ทุกคนก็เลยพากันโกหกแกล้งกันเสียยกใหญ่
จะมีก็แต่ซึคาสะนี่แหละ...
ไม่ต้องลำบากฝืนโกหกก็ได้ แหม ซื่อเชียว
"สนุกเหรอ เล่มนั้นน่ะ..."
"อื้อ... Unique (มีเอกลักษณ์) ดี"
... โอ้ บทพูดของ เคียวน์ กับ นางาโตะ จากเรื่อง ฮารุฮิ
"รู้ทันน่าพ่อ"
โซอิจิโร่ก็ไม่พลาดที่จะโกหกเรื่องจะแต่งงานใหม่เพื่อแกล้งลูกสาว
แต่สุดท้ายแล้วมุขโกหกตื้นๆ พรรค์นี้หรือจะได้แอ้มโคนาตะ
... ขุดหลุมฝังตัวเองแท้ๆ เลยน้อ
อ๊ะ... เหมือนๆ
มาถึงนาทีที่ 11 ครึ่ง
เข้าสู่วันแรกของภาคการศึกษาบังคับระดับชั้นปี 3 (ม.6)
... พวกโคนาตะ ซึคาสะ มิยูกิ
... ได้อยู่ร่วมห้องเดียวกันอีกหนึ่งปี
... มีเพียงคางามิ ... คนเดียว ....
... ที่ถูกแยกจากกลุ่มเพื่อนสนิท ... อีกครั้งหนึ่ง
... ตนเองก็ได้แต่ทำปากแข็ง ...
... พร่ำบอกเพื่อนๆ ว่าไม่ได้เสียใจอะไรที่อยู่คนละห้อง ...
... แต่ในใจลึกๆ ก็ยังคงหวังว่า ...
... มันไม่ใช่เรื่องจริง ...
เป็นอีกซีนประทับใจ ที่ถ่ายทอดความรู้สึกของตัวละครถึงคนดู
ได้อย่างเรียบง่ายและมีน้ำหนักยิ่งนัก
แม้ว่าเนื้อหาต้นฉบับคอมมิคของตอนนี้ค่อนข้างจะธรรมดา
แต่ผู้กำกับทาเคโมโตะแกก็ยังอุตส่าห์จับปมในใจของตัวละคร
ออกมาถ่ายทอดเป็นความประทับใจได้อย่างยอดเยี่ยม
ฝีมือจริงๆ ครับ
มาดูทางฝั่งยูจังที่เพิ่งเริ่มเรียนเป็นวันแรกกันบ้าง
"โคบายาคาว่า ยูทากะค่ะ ถึงจะเห็นยังงี้...
แต่ก็ไม่ใช่เด็กประถมที่โดดข้ามชั้นมานะคะ"
อ้า ...
ถ้าจะพูดถึงเด็กประถมที่โดดข้ามชั้นมาเรียนมัธยมปลาย
ก็ต้องนึกถึงหนูน้อยคนนี้ครับ
มิฮามะ จิโยะ เด็กประถมอัจฉริยะ
จากเรื่อง あずまんが大王 (อาซึมังกะไดโอ) ผู้นี้นี่เอง ...
ตามเรื่องเธอเป็นเด็ก 10 ขวบไอคิวสูง
เลยได้เลื่อนชั้นมาเรียนม.ปลายร่วมกับกลุ่มตัวเอก
แถมยังเก่งในทุกด้าน ตั้งแต่การเรียนไปจนถึงงานบ้าน
จะมีก็แค่กีฬาที่ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย
ด้วยความที่ตนเองตัวเล็กเหมือนเด็กประถมเหมือนจิโยะ
ยูทากะก็เลยกะจะเล่นมุขเดียวกันนี้เสียหน่อย
...แต่น่าเสียดายที่มันแป้กสนิท ไม่มีใครเก๊ตสักคน
ได้อิทธิพลจากพี่โคนาตะมา
เลยกลายเป็นพวกมานิแอ็คไปแล้วเรอะเนี่ยเรา
ถัดไปเป็นรายการฟ้องจากภาพครับ
อิซึมิ โคนาตะ... อิซึมิ โคนาตะ... อิซึมิ โคนาตะ...
เล่นคนเดียวมันซะทุกบทเลยนี่ฝ่า
...โอย เหนื่อย... ไม่ไหวแล้ว
เกม D.C. ～Da Capo～ ของค่าย CIRCUS ครับ
ลงทุนติดตั้งเกมเปิด OP มานั่งจับภาพ ได้แค่นี้เต็มกลืนแหล่ว
ภาพที่เหลือเป็นภาพในเกมซึ่งไม่ได้มีเก็บไว้ (ใครจะใจดีส่งมาบริจาคก็ได้จ้ะ)
ภาพที่ล้อเป็นภาพจากใน OP เกมก็จริง แต่เพลงประกอบที่ใช้คือ
サクラサクミライコイユメ (ซากุระซากุ มิไรโค่ยยูเมะ)
(ซากุระสะพรั่ง ความฝันแห่งรักสู่อนาคต)
ซึ่งเป็นเพลง OP ของ Da Capo ภาคอนิเมครับ
เพลง OP ของ Da Capo ภาคเกม (ที่ใช้กับภาพด้านบน)
จริงๆ คือเพลง 第２ポタンの誓い
(ไดนิโบทัน โนะ จิไค่ - คำสาบานแห่งกระดุมเม็ดที่สอง)
มีใครคิดเหมือนกันมั้ย?
...ว่าโคนาตะแอ๊บแบ๊วจนน่าหมั่นไส้ชะมัด
ซีนถัดมา โคนาตะพยายามทำตัวเป็นรุ่นพี่ที่ดี
โดยการพายูทากะและมินามิเดินชมโรงเรียน
โคนาตะ
"ว่าแต่ว่าห้องพยาบาลมันอยู่ตรงไหนเนี่ย ไม่เคยไป ไม่รู้ง่ะ..."
.... ไม่เคยกะผีสิ
ก็ห้องที่หล่อนไปวัดร่างกายในตอนแรกสุดไงยะ แหม ทำเป็นลืม
เข้าสู่ช่วงลัคกี้ แชนเนลของวันนี้
"โปรดิวเซอร์บอกชั้นว่า ตั้งแต่ตอน 16 เป็นต้นไป
รายการจะเหลือโคงามิ อากิระแค่คนเดียว..."
......
......
"หาาาาาาา !!!!"
"เย้ หลงกลแล้ว หลงกลแล้ว วันนี้เอพริลฟูลย่ะ!!"
โล่งอกไปทีนะ ชิราอิชิ ...
"ว่าแต่ว่า คอนเสิร์ตฮารุฮิ เนี่ยเร่าร้อนกันน่าดูเลยเนอะ
คนที่เป็นพิธีกรก็หน้าตาคล้ายๆ นายด้วยนี่..."
...ไม่คล้ายละครับ เจ้าตัวเองเลย
"จงดู ! ทิศบูรพากำลังลุกไหม้แดงฉาน !!"
... มุขมาจาก G Gundam ครับ
ท่าทางพิลึกๆ ที่ชิราอิชิทำคือท่าทางของตัวละครที่ชื่อว่า
โทโฮฟุไฮ (หรือตงฟานปุ๊ป้าย - บูรพาไร้พ่าย)
ซึ่งเป็นอาจารย์ของ โดมอน คัช พระเอกของเรื่อง
"โดมอนนนนนนนนน !!!!"
"ท่านอาจ๊านนนนนนนน !!!"
และแน่นอน เพลงจบของตอนนี้ ...
มิน มิน มิราคุรุ มิโนรุ้น รุน～♪
ก็คงยังเป็นชิราอิชิ มิโนรุกับเพลง 恋のミノル伝説
(โค่ย โนะ มิโนรุ เด็นเซ็ตสึ - ตำนานมิโนรุแห่งรัก)
ที่มาของเพลงเคยเขียนบอกไว้แล้วในตอนก่อนๆ ไม่บอกซ้ำละกันครับ
คำว่า "เท่" ที่เคยพูดไว้ต้นบทความ ... ขอถอนคืนฟ่ะ
ก่อนจาก มีเรื่องจะแจ้งให้ทราบครับ...
เนื่องด้วยว่าคุณตาของผู้เขียนเพิ่งจะเสียชีวิตอย่างกระทันหัน
ดังนั้นสัปดาห์สองสัปดาห์นี้ ผู้เขียนคาดว่าคงต้องยุ่งกับธุระงานศพตลอด
จึงได้ไหว้วานล่วงหน้าให้นาย น้ำมะนาว4-0 ช่วยจัดการย่อยมุขตอน 16 ให้
(หลังๆ นี่เขียนตอนเว้นตอนเลย จนจะกลายเป็นตัวจริงแทนผู้เขียนซะแหล่ว)
แต่อย่างไรก็จะช่วยเกลาบทความและเพิ่มเติมเนื้อหาให้เช่นเคยครับผม
บ๊ายนี----
สู้ๆ