น้ำมะนาว4-0's foreword
โอฮาลัคกี้---
(น้ำมะนาว4-0)
ท่านผู้อ่านทุกท่าน กระผม นายน้ำมะนาว4-0
ที่ตอนนี้ได้เลื่อนขั้นขึ้นเป็นผู้(ช่วย)เขียนบทความแบบถาวรไปซะแล้ว
หลังจากแอบตอดเล็กตอดน้อยจนเจอช่องโหว่ ได้จังหวะสับไกทำประตู
... ไม่ใช่ๆ ช่วยเขียนไปหลายตอน จนเริ่มหาข้อมูลเป็น
รวมกับเหตุผลทางด้านเวลาของเจ้าของบล็อก Genocide Fang
จึงได้รับการบรรจุเป็นผู้ช่วยประจำไป ณ ที่นี้
ขอฝากตัวไว้ในอ้อมใจของผู้อ่านทุกท่านด้วยครับ
(Genocide Fang)
ในบทความจะมีทั้งส่วนของนายน้ำมะนาว4-0 และของผู้เขียน
ปนๆ กันไปอยู่โดยไม่ได้ระบุชื่อคนเขียนเพราะคิดว่าคงไม่จำเป็น
ลองๆ แอบสังเกตกันดูก็แล้วกันครับว่าท่อนไหนใครเขียน =)
ลัคกี้สตาร์ตอนนี้เป็นอีกตอนที่ค่อนข้างมุขน้อย
จะมีก็แค่โฆษณาแฝงโน่นแฝงนี่ซะเป็นส่วนใหญ่
เป็นตอนที่ดูจบได้อย่างสบายใจไม่มีติดขัดอีกตอนนึง
แถมด้วยซีนกินใจเล็กๆ แทรกอยู่ในเนื้อหาได้อย่างกลมกลืนทีเดียว
เอ้า .... มาเริ่มกันจากนาทีแรก
กลุ๊กๆๆ โคนาตะเขย่ากล่องอะไรบางอย่าง
เขย่าหาแรร์กันแบบนี้เสียมารยาทเน้อ
ตามที่โคนาตะบอกเลย ว่าพวกมือเซียนสามารถรู้รูปแบบของบรรจุภัณฑ์
ที่บรรจุของที่แตกต่างกันได้เพียงใช้การสัมผัส การมอง หรือการฟังเสียง
ซึ่งกระผมก็ประสบมากับตัวเองเสมอๆ เวลาจะซื้อการ์ดเกม
พวกการ์ดหายากความสามารถดีๆ จะไม่ค่อยเหลืออยู่หรอก
โดนเซียนกวาดไปหมดแล้ว ถ้าจะพูดว่าเป็นความสามารถเฉพาะตัวมันก็ใช่
แต่ส่วนตัวกระผมแล้วคิดว่ามันเป็นเรื่องเสียมารยาทอย่างแรง
เพราะเซียนพวกนี้จะเฝ้ารอร้านเปิดกล่องใหม่เพื่อกวาดของดีๆ หาประโยชน์ใส่ตัว
ผู้เล่นท่านอื่นที่มาซื้อทีหลังก็จะได้แต่ของห่วยๆ ไป
จนกลายเป็นวิธีหากิน(เลี้ยงปากท้อง)ไปเลยจริงๆ ก็มี... ไม่ดีไม่งามครับ
เราไม่ได้ล้อคุณเล่น
สภาพแบบที่โคนาตะต้องร่ำไห้เกิดขึ้นจริงแม้ในบ้านเรา
ที่แหว่งๆ ไปน่ะของหายาก ที่เหลืออยู่คือขยะ
ส่วนกล่องที่โคนาตะหยิบมาเขย่านั้น
เป็นกล่องฟิกเกอร์ One-Coin Series ของ KOTOBUKIYA
จากเรื่อง トップをねらえ2 หรือ Gunbuster 2 ของค่าย GAINAX นั่นเอง
แถวบน - บัสเตอร์แมชชีน 1&2, ยานเอ็กเซเลี่ยน
แถวล่าง - ลาร์ค, บัสเตอร์แมนชีน ดิ๊-เนอฟ, โนโน่, ซากกันบัสเตอร์
นาทีที่ 4
โคนาตะพูดถึงโอตาคุกับความสนใจในตัวสาวๆ
ห้องโคนาตะมีไอ้สองคนนี้ด้วยเรอะหว่า?
หนังสือที่นั่งมุงดูกันอยู่ด้านหลังนั่นคือ Official Guidebook ของเรื่องฮารุฮิ
ชื่อเล่ม 涼宮ハルヒの公式 (สึซึมิยะ ฮารุฮิ โนะ โคชิกิ) ครับ
มีใครคิดเหมือนกันมั้ย?
เมื่อใดที่มองฮารุฮิ สิ่งแรกที่คุณต้องมองคือดวงตาสุกสกาวของเธอ
ถัดมาในนาทีที่ 5
**edit แก้ภาพเป็นภาพที่ถูกต้องครับ**
ยุง !! 蚊 !!
It's a mosquito !!
ป๊ะป๋าโซจิโร่โชว์ (หมัดดาว) เหนือ ศาสตร์แห่งการสังหารยุง
ถ้ามิยาโมโต้ มุซาชิ ใช้ตะเกียบคีบยุงได้
อิซึมิ โซจิโร่ ก็ใช้ "กล้ามเนื้อ" พันธนาการยุงได้เช่นกัน
"หึๆๆ แกน่ะตายไปแล้ว !!"
"พ่อก็โดนดูดเลือดไปแล้วเหมือนกันน่ะแหละ !!"
บทพูดสุดคลาสสิคจากการ์ตูนที่เรียกได้ว่ามีฉากรุนแรงถึงเลือดมากที่สุด
北斗の拳 หรือ ฤทธิ์หมัดดาวเหนือ (หมัดเทพเจ้าดาวเหนือ)
ที่สร้างตำนานลือลั่นนับจากอดีตจนถึงปัจจุบันกาล
ตำนานพลัง K ... เลอค่าอมตะ ... อะต๊า !!
ถ้ายุคนี้มี บากิ เป็นตัวแทนการ์ตูนกล้าม
ยุคนั้นก็ต้องเคนชิโร่นี่แหละที่เป็นสุดๆ ของสุดๆ
มาถึงนาทีที่ 6
เข้าสู่เนื้อที่โฆษณาของจริงกันดีกว่า
ช็อตเดียวกันหมดเปลี่ยนแค่หน้าปกการ์ตูน เอากะเค้าสิ
หนังสือการ์ตูนที่คางามินั่งอ่านทั้ง 3 เล่มนี้
เป็นคอมมิคของสำนักพิมพ์คาโดคาว่า (ค่ายเดียวกับลัคกี้สตาร์)
ชื่อเรื่อง 喰霊 GA-REI เป็นการ์ตูนที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับนักเรียนปราบผีครับ
(กรุณาพยายามอย่าไปคิดว่ามันคล้ายกับเนตรเพลิงชาน่า)
การ์ตูนเรื่องไหนขายไม่ออกบอกลัคกี้สตาร์ เดี๋ยวโปรโมตแฝงให้โลด
"นี่ โคนาตะ ทำไมพระเอกเกมจีบสาวถึงว่างได้ทั้งวันละเนี่ย"
"แหม ไม่งั้นมันก็ไม่เป็นเกมน่ะสิ"
เอาอีกแล้ว โฆษณาแฝงแกมอู้ของเกียวโตอนิเมชั่น
ซีนถัดมาก็ยังคงเป็นชอตเดียวกันแต่เปลี่ยนหน้าปกการ์ตูน
ย้ายคางามินมานั่งบนเตียง กลัวไม่รู้ว่าหยิบเรื่องอื่นมาอ่านแทนแล้ว
คราวนี้เป็นเรื่องนี้ครับ
未来日記 (มิไรนิกกิ - บันทึกอนาคต) การ์ตูนแนวแฟนตาซีเซอไววัล
เนื้อหาเกี่ยวกับการต่อสู้ระหว่างผู้ที่มีมือถือที่บอกอนาคตของตัวเองได้
ฟังดูแล้วนึกถึงซีรียส์ฝรั่ง ER (Early Edition) พิกล
เรื่องนี้ก็ของสำนักพิมพ์คาโดคาว่าเช่นกัน โปรโมตซะ
"นี่ โคนาตะ พวกนางเอกในเกมทั้งน่ารักทั้งนิสัยดี ไหงไม่มีแฟน"
"แหม ถ้ามีแฟนมันก็ไม่เป็นเกมน่ะสิ"
ส่วนเกมที่โคนาตะนั่งเล่นนั้น ฟังจากเสียงคาดว่าเป็นเกม Kanon ครับ
รู้เอาจากประโยคปลุกให้ตื่นยามเช้าที่เป็นประโยคฮิตของเกมนี่แหละ
เวอร์ชั่น PS2 ... Full Voice
รวมโคตรนักพากย์ชื่อดังของ Generation เก่าไว้เพียบ
เนื้อที่โฆษณาโดยแท้ ถ้านับ Kanon ด้วยก็ต้องบอกว่า
เหตุการณ์เดียว โฆษณาได้ถึงสามผลิตภัณฑ์ ... คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม
**โฆษณาคั่นกลางเรื่องจ้ะ**
หลังตัดเข้า Eye-Cat(ch)
เรามาดู CM อุปโลกที่สุดแสนจะตื่นตาตื่นใจกันดีกว่า
หาดทราย สายลม...
...และนมตู้ม
โอ๊ะ ...
โอ ...
"ต้องซื้ออย่างต่ำครั้งละ 5 กระป๋องนะ"
......
ดูเหมือนว่าในโลกทางนี้ท่านหัวหน้ากองกำลัง SOS จะมีอาชีพเป็นไอดอลแฮะ
CM โคล่ากระป๋องเบิ้มที่พี่น้องฮิอิรางินั่งดู ดันมีตัวละคร (และเสียง)
ที่คุ้นหน้าคุ้นตาคุ้นหูมาเป็นพรีเซนเตอร์ให้
สึซึมิยะ ฮารุฮิ ตัวจริงเสียงจริงมาเอง (แน่นอนว่าเสียงพากย์ก็คุณฮิราโนะ อายะ)
กับโฆษณาทางโทรทัศน์ของ Cola Big 1000ml
มีโค้กกระป๋องแคนกระป๋องละลิตรเท่านี้จริงจะดื่มรวดเดียวหมดยังไงไหว
จุกแก๊สตายซะก่อน ... แถมคาดคั้นให้ซื้อทีละ 5 กระป๋องด้วยแน่ะ
ใน CM นี้หลายๆ ท่านอาจสงสัยว่า
"เฮ้ย ฮารุฮิตู้มขนาดนี้เชียวเรอะ"
เรื่องนี้นายโปเตมาโยให้ความเห็นมาว่า
ปกติในเรื่องฮารุฮิ เราจะเห็นฮารุฮิกับมิคุรุยืนอยู่ด้วยกันบ่อยๆ
ทำให้จุดรวมสายตา (รวมไปตรงไหน?) ไปตกอยู่ฝั่งมิคุรุมากกว่าฮารุฮิ
ก็เลยพลอยทำให้คนดูไม่รู้สึกถึงขนาด (ของอะไร?) ที่แท้จริงของฮารุฮิไปเสีย
อนึ่ง... กระผมบอกไปแล้วข้างต้นนะครับ CM อุปโลก
ถ้าบ้านเรามีโค้กพี่บิ๊ก ... ไอ้นี่ก็โค้กพี่เบิ้ม
นาทีที่ 13
สาวๆ นั่งแทะไอติมแก้ร้อนกันอย่างสบายอารมณ์
หน้าร้อนก็ต้องกินไอติมเนอะ ... (ว่าแล้วก็วิ่งไปตู้เย็น ยักษ์คู่ๆ)
คิดไปเองรึเปล่า? มิซาโอะโผล่มาทีไรต้องมีของกินทุกที ...
"ทำไมกันน้อ ของที่คนอื่นเลือกไปมักจะเป็นของที่ตัวเองอยากกินทุกที"
บทสนทนาในวงไอติมตรงนี้
ถึงจะแค่เปรยๆ แต่ตรงที่คางามิพูดออกมาว่า
"ลูกตาของมาริมกโครินั่นน่ะ..."
มาริมกโคริคือตัวอะไร? ชื่อมันชวนให้สงสัยเสียจริง
ยิ่งหลุดออกมาจากปากคางามิ จะทำเป็นเมินเฉยก็ใช่ที่
มาริมกโคริที่คางามิพูดถึงคือเจ้าตัวนี้
สายตาหื่นกาม เป้ากางเกงตุง
แม่เจ้า ! ใครกันออกแบบไอ้ตัวพรรค์นี้
มาริมกโคริ คือมาสคอตของสินค้าพื้นเมืองแถบฮอกไดโดทางเหนือของญี่ปุ่น
ซึ่งตัวสินค้าจริงๆ นั้น เป็นสาหร่ายน้ำจืดสีเขียวครับ
ไม่ทราบเหมือนกันว่ามันมีสรรพคุณบำรุง (หรือโด๊ปอะไรบางอย่าง) หรือเปล่า
ถึงได้ออกแบบมาสคอตสินค้าออกมารูปร่างเป็นแบบนั้น 
"ตอนนี้กำลังอ่านการ์ตูนที่เกี่ยวกับการสอบเข้าโตได (ม.โตเกียว) อยู่
อ่านแล้วก็รู้สึกประมาณว่าอย่างเราเนี่ยก็คงเข้าโตไดได้เหมือนกันเนอะ"
วูบแรก กระผมนึกว่าเรื่อง Love Hina ซะอีก
แต่พยานแวดล้อมมันบ่งชี้ไปหาเรื่องนี้แทน
เข้าโตได ง่ายนิดเดียว !!
ドラゴン桜 (ดราก้อน ซากุระ) หรือชื่อไทย ครูซ่าท้าเด็กแนว ของเครือ NED
เป็นการ์ตูนเนื้อหาเกี่ยวกับการแนะแนวการเตรียมตัวสอบเอนท์ฯ (ของญี่ปุ่น)
แนวเรื่องจะคล้ายๆ กับ GTO (Great Teacher Onizuka) ตรงที่
คุณครูที่เป็นนักเลงเก่าต้องพยายามเคี่ยวเหล่าลูกศิษย์มีปัญหาให้เข้ามหาลัยชื่อดัง
เรื่องนี้ได้รับรางวัลการ์ตูนของโคดันฉะครั้งที่ 29 และถูกทำเป็นละครด้วยครับ
จะเข้าโตได ... ความขยันน่ะมีมั้ย หล่อน
ฉึก !!
นาทีที่ 16
แก๊งสาวๆ ม.4 ล้อมวงทำการบ้าน
ระหว่างนั้น ทามุระก็นึกขึ้นมาได้ว่ากำลังจะมีงานเทศกาลชมดอกไม้ไฟครั้งใหญ่
เป็นเหตุการณ์น่ารักๆ อีกซีนที่ผู้เขียนชอบครับ
ขนาดนั่งแล้วยูจังก็ยังเตี้ยกว่าเค้าเพื่อน โลลิจริงๆ
ทามุระ "จะว่าไปพรุ่งนี้ แถวๆ บ้านมินามิจังจะมีงานดอกไม้ไฟใช่มั้ย"
แพ็ตตี้ "อยากดูจัง ไปดูด้วยกันทั้งหมดเลยนะ มินามิน"
"มินามิจัง พรุ่งนี้ว่างใช่มั้ย?"
"งั้นก็ตกลงตามนั้นนะ มินามิน"
"ไปด้วยกันนะ คุณอิวาซากิ"
"เอ๋ ... ไหงมีเราคนเดียวที่เรียกคุณอิวาซากิ"
เพื่อนๆ ในกลุ่มเรียกชื่อตัวมินามิด้วยความสนิทสนมกันหมด
มีแต่ยูทากะคนเดียวที่ยังเรียกชื่อสกุล (อิวาซากิ) แบบคนห่างเหินกันอยู่
แต่จะเปลี่ยนมาเรียกชื่อตัวเอาดื้อๆ มันก็ลำบาก เพราะผ่านมานานแล้ว
"เป็นงานดอกไม้ไฟขึ้นชื่อเนอะ มิ... เอ่อ คุณอิวาซากิ"
ใจจริงยูทากะก็อยากจะเรียกชื่อมินามิตรงๆ แต่มันเคอะเขินกลัวๆ กล้าๆ
ตัวมินามิเองก็มองยูทากะออก จึงได้...
ทามุระ "แต่ว่ามันไกลแล้วคนเยอะ ยูจังร่างกายไม่เป็นไรเหรอ"
มินามิ "มีเวรปฐมพยาบาลอย่างชั้นอยู่ด้วยไม่เป็นไรหรอกน่า ...."
มินามิ "...ยูทากะ"
"... อ๊ะ ..."
มินามิเป็นฝ่ายเรียกชื่อยูทากะออกมาก่อน
คำพูดนั้นได้ทำลายกำแพงและความห่างเหินระหว่างทั้งสองลงในบัดดล
"นั่นสิเนอะ ... ขอบใจจ้ะ มินามิจัง"
สุดท้ายยูทากะก็กล้าที่จะเรียกชื่อมินามิ .... เรียบง่ายแต่กินใจดีครับ
สื่อถึงอารมณ์และความสัมพันธ์ของทั้งคู่ได้ชัดเจนและเป็นธรรมชาติยิ่ง
จัดเข้า Best 10 ซีนประทับใจลัคกี้สตาร์ของผู้เขียนได้เลย
โซจิโร่ออกมายืนส่งทั้งคู่ไปงานชมดอกไม้ไฟ
กล้องที่ห้อยคออยู่นั่น ... ถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกแล้วสินะ ป๋า
ปุ้ง ... ดอกไม้ไฟรูปโลโก้ผู้เขียน (อ.โยชิมิซึ คางามิ)
พัดที่ซึคาสะถืออยู่เขียนว่า น้ำส้มบัลซามิโก้
บารุซามิโกะซื้---อ กลับมาอีกแหล่ว
เนื่องจากเนื้อหาหลักตอนนี้ไม่มีมุขอะไรมาก
แป๊บๆ ก็มาถึงลัคกี้แชนเนลอย่างรวดเร็ว
และถ้ายังจำกันได้ ตอนที่แล้วชิราอิชิโดนถีบส่งไปทะเลป่าเชิงภูเขาฟูจิ
แล้ววันนี้จะโผล่มาในรายการอีท่าไหนหว่า?
"โอฮาลัคกี้--- นาวิเกเตอร์ โคงามิ อากิระ ค่า"
"และผู้ช่วย โอโนะ ไดสึเกะ ครับ"
ในที่สุดก็ปรากฏโฉม
แขกรับเชิญพิเศษที่อากิระพูดถึงไว้ในลัคกี้แชนเนลตอนที่แล้ว
โคอิซึมิ อิตสึกิ ...... เอ่อ ไม่ๆ
โอโนะ ไดสึเกะ ผู้ให้เสียงพากย์ โคอิซึมิ อิตสึกิ จากฮารุฮิครับ
ทั้งเสียงทั้งภาพลักษณ์ คล้ายกันซะไม่มีละ
รูปทูช็อตเท่ๆ ของสองหนุ่ม โอโนะ ไดสึเกะ (ซ้าย) และ ซึงิตะ โทโมคาซึ (ขวา)
ผู้ให้เสียงตัวละคร โคอิซึมิ อิตสึกิ และ เคียวน์ จากเรื่องฮารุฮิ
...แต่ไม่มีชิราอิชิ !?
จู่ๆ ให้คุณโอโนะมาเป็นผู้ช่วยอากิระแทนที่ชิราอิชิเลยแบบนี้
คงสงสัยกันว่าจะรองมือรองเท้าอากิระไหวเหรอ คิดว่าไม่น่าเป็นห่วงครับ
เพราะตัวคุณโอโนะก็จัดรายการวิทยุของตัวเองอยู่ คงคุ้นเคยกับรูปแบบดี
อย่างนี้เรียกว่าปลดกลางหาวเอาคนมีประสบการณ์มาเสียบแทน
อีหรอบนี้เซบาสเตียนจะมีแววได้กลับมาไหมน้อ ...
"วันนี้ไม่ได้เป็น อีกา สินะ"
"วันนี้ก็ไม่ได้เป็น สุนัข เหมือนกันสินะครับ"
...
...
ฮ่า ฮ่า ฮ่า
นึกแล้วเชียวว่าต้องมามุขนี้ ... อีกากับสุนัข
คุณโอโนะ ไดสึเกะ และคุณคอนโนะ ฮิโรมิ (อากิระ)
สองท่านนี้เคยร่วมพากย์งานกันมาก่อนในเรื่อง AIR ครับ
โดยคุณโอโนะ ไดสึเกะพากย์เป็น คุนิซากิ ยูกิโตะ พระเอกเรื่อง
พร้อมกับพากย์เป็น อีกา อีกตัวหนึ่งที่ชื่อว่า โซระ
ส่วนคุณคอนโนะ ฮิโรมิรับบทเป็น สุนัข หน้าตาประหลาดๆ ชื่อ โปเตโต้
ของคุณโอโนะยังไม่เท่าไหร่ เพราะได้พูดภาษาคนในฐานะตัวเอก
แต่คุณคอนโนะนี่สิ ทั้งเรื่องได้แต่ร้อง "ปิโกะๆ" ตั้งแต่ต้นจนจบ
(โปเตโต้ หมาในเรื่อง AIR มันร้องยังงี้จริงๆ ครับ)
ไม่ได้เจอกันนาน มาร่วมรายการด้วยกันปุ๊บ ก็สวนหมัดใส่กันปั๊บ
ไม่มีลดราวาศอกให้กันเลยจริงๆ
หลังไมค์
"ชิราอิชิคุง? ชิราอิชิคุงงง !!!"
ท่าทางคุณโอโนะจะมองเห็นเซบาสเตียนจากจอ VTR
งั้นก็แปลว่าชิราอิชิยังอยู่ในป่า? มิน่าล่ะตอนนี้ถึงไม่โผล่มาร่วมรายการ
หลงป่าตายไป ไม่ต้องออกมาเลยละกันเน้อ
สำหรับเพลงจบ ...
เฮ้อ ไม่รู้ทำไมเข้าช่วงเพลงจบทีไรกำลังใจมันหดทุกที
ไม่หดไงไหว พอคิดว่าต้องเห็นหน้าเจ้าชิราอิชิอีกแน่ๆ แล้ว...
(ซ้ำร้าย ยิ่งพอคิดว่าไอ้เพลงบ้าๆ ของชิราอิชิพวกนี้จะได้ออกรวมแผ่นแล้ว...)
อ๊ะ... ไม่เห็น มีเซ็นเซอร์โฉมหน้าด้วยละ
...
...
...
ก็ว่าจะพูดหลายที กระผมละสงสารคุณ ฟุคุฮาร่า คาโอริ (ซึคาสะ) จับใจจริงๆ
ที่ต้องออกไปรับลูกบ้าของชิราอิชิในเพลงจบแต่ละตอนๆ
ถูกชิราอิชิกุมความลับหรือแบล็คเมล์อะไรไว้หรือเปล่าครับเนี่ย?
และสำหรับเพลงในตอนนี้ก็คือ
お婿ルンバ (โอมุโกะรุมบ้า - เจ้าบ่าวรุมบ้า)
พร้อมท่าเต้นกระชากใจอย่างไม่แคร์สายตากองถ่ายและคนรอบข้าง
แต่จริงๆ แล้วเพลงของชิราอิชิเพลงนี้ล้อเลียนเพลงต้นตำรับที่ชื่อว่า
お嫁サンバ (โอโยเมะแซมบ้า - เจ้าสาวแซมบ้า)
ของนักร้องดังอมตะนิรันดร์กาลของญี่ปุ่น คุณ โก ฮิโรมิ ครับ
คนนี้ละ โก ฮิโรมิ ... ต้องดูตอนหนุ่มๆ หน้าแกสวยมั่กมากกก
ถ้าให้เพียบกับบ้านเรา ก็คงต้องเป็นอมตะนิรันดร์กาลอย่างพี่เบิร์ดละมั้ง
คุณชิราอิชิคร้าบ ไม่อายสต๊าฟ ไม่อายสาวๆ
ก็อายนักท่องเที่ยวแถวนั้นมั่งเหอะ
แล้ววิกผมทองนั้นเล่า ท่านได้แต่ใดมา
ใส่วิก แถมปิดบังโฉมหน้า ... หรือคิดจะปลอมตัว?
แต่บ้าได้ขนาดนี้ คงไม่มีคนอื่นแล้วละ
คุณฟุคุฮาร่าที่พยายามเต้นแร้งเต้นกาตามชิราอิชิ
จะว่าน่ารักก็น่ารัก จะว่าน่าสงสารก็น่าสงสาร
ตกลงโดนชิราอิชิขู่เข็ญอะไรอยู่จริงๆ รึเปล่าอ่ะ?
ก็เป็นอันจบย่อยมุขตอน 20 แต่เพียงเท่านี้ครับ
เดินทางผ่านเลข 20 ซะที ก็เหลืออีกแค่ 4 ตอนเท่านั้น ฮึ่ย !
แอบแพลมล่วงหน้าหน่อยก็ละกัน ...
ท้ายๆ จะมีรายการร่วมสนุกกับทางบล็อกด้วยนะเออ
ฟิ้ว----ว ต้องวิ่งไปทำโดจินเวิร์คต่ออีกละ
บ๊ายนี---
ติดใจตั้งแต่ได้ดูคอนเสริตฮารุฮิ
