「ここにある彼方」
โอฮาลัคกี้---
ท่านผู้อ่านทุกท่าน กลับมาพบกันเป็นประจำกับกระผมนายน้ำมะนาว4-0
ในรายการย่อยมุขลัคกี้สตาร์ประจำสัปดาห์
... เอ่อ ไม่ใช่รายการโทรทัศน์นี่เนาะ
ตอนที่ 22 นี้สบายๆ ครับ เหมือนตั้งใจจะให้บล็อกย่อยมุขได้พักผ่อนบ้าง
หลังจากที่ต้องให้นั่งเปิดสารานุกรมคุ้ยข้อมูลกันหัวแตกจากตอนที่แล้ว
แถมตอนนี้เป็นอีกตอนที่มีซีนซูเปอร์ซึ้งเขย่าต่อมน้ำตาของแฟนๆ ด้วยละ
เนื่องด้วยว่ากระผมมีงานเร่งด่วนที่ต้องสะสางให้เสร็จรออยู่
(ประกอบกับมุขประจำตอนมีน้อยมาก) ทำย่อยมุขตอนนี้ออกมาค่อนข้างสั้น
ถ้าอ่านแล้วรู้สึกติดขัดไม่สละสลวยก็ต้องขออภัยล่วงหน้ามา ณ ที่นี้ด้วยครับ
เริ่มด้วยจุดแรกในนาทีที่ 3
โคนาตะที่ร้อยวันพันปีไม่เคยเหลียวแลเรื่องการเรียน
จู่ๆ ก็เอาคำถามความรู้มาถามคางามิและมิยูกิ
อ๊ะ .. มาแปลก วันนี้โคนาตะสนใจการเรียน
มิยูกิ "มีคำถามที่ค่อนข้างยากมากรวมอยู่ด้วยนะคะ"
โคนาตะ "นั่นเป็นคำถามจากเกมตู้ตอบคำถามที่กำลังเล่นอยู่น่ะ"
คางามิ "ไม่พ้นเรื่องพวกนี้เลยนะ เอาจริงเอาจังกับการเรียนบ้างสิ"
โคนาตะ "พูดอะไรอย่างนั้น ในเกมชั้นเป็นถึงนักปราชญ์เชียวนา"
คางามิ "งั้น หล่อนก็ไปสอบเข้าอาคาเดมี่อะไรซักอย่างนั่นเลยไป"
อะไรซักอย่างอาคาเดมี่ ที่คางามิพูดถึงคือเกมนี้ครับ
Quiz Magic Academy เกมตู้ตอบคำถามเครือ KONAMI
ซึ่งสามารถบันทึกผลการเล่นของผู้เล่นเก็บสะสมไว้เป็นคะแนนได้ด้วย
โดยจะบันทึกลงในบัตร e-AMUSEMENT PASS 
บนบัตรจะระบุระดับของผู้เล่นเอาไว้
และ นักปราชญ์ ที่โคนาตะพูดถึงก็คือระดับของตนบนบัตรนี่เอง
แถมเป็นระดับสูงเอาเรื่องซะด้วยสิ เรื่องเกม ต้องยกให้โคนาตะเค้าละ
หลังจากโคนาตะสารภาพว่าเล่นเกมซะดึกจนนอนไม่พอ
ก็อดไม่ได้ที่จะหันมาแขวะมิยูกิเด็กอนามัยที่เข้านอนแต่หัวค่ำ
สำนวนในรูป 寝る子は育つ (เนรุโกะ วะ โซดัตสึ)
แปลตรงๆ ได้ว่า เด็กที่นอนหลับจะเติบโต (หรือนอนมากก็ยิ่งโตไว)
สำนวนนี้เป็นสำนวนที่พ่อแม่ทางโน้นใช้ไล่ลูกๆ ให้ไปเข้านอนแต่หัวค่ำครับ
จริงๆ มีการวิจัยยืนยันกันมาแล้วว่า เวลานอนหลับร่างกายของเด็ก
จะหลั่งฮอร์โมนกระตุ้นการเจริญเติบโตออกมามากกว่าตอนตื่น
จึงทำให้เด็กที่นอนหลับตามปกติ นั่นคือ 8 ชั่วโมงต่อวัน
มีอัตราการเจริญเติบโตสูงกว่าเด็กที่นอนน้อยกว่า 8 ชั่วโมงต่อวัน
มีใครที่เป็นหรือกำลังจะเป็นพ่อแม่คนอยู่แถวนี้บ้างไหมเอ่ย =)
โคนาตะได้ฟังเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะมาเล่าต่อให้คนในบ้านฟัง
โคนาตะ "แต่ยูจังก็นอนเยอะ ไม่เห็นจะโตเลยนี่"
ยูทากะ "แง้---"
ยูจังก็ไม่น้อยหน้า เอามาเล่าต่อให้เพื่อนในชั้นฟังอีกที
(กฏการกระจายข่าวสาร)
ยูทากะ "โดนพี่เค้าแซวมาล่ะ คนยิ่งกลุ้มเรื่องนี้อยู่ด้วย"
มินามิจังก็กำลังกลุ้มใจเรื่องใกล้เคียงกันอยู่ แต่ว่าเป็นคนละแกนกัน
(ยูทากะแคร์แกน Y ส่วนมินามิแคร์แกน X)
"มินามิจัง เข้านอนไปแล้วเหรอคะ"
... นั่น ได้รับข่าวสารปุ๊บทดลองปฏิบัติปั๊บ มินามิเอาจริงเอาจังน่าดู
มินามิหลับไปแล้ว
ยูจังเลยไม่รู้จะโทรเมาธ์กับใคร หยิบเพลงมานั่งเปิดฟังแทน
อินกะเพลงจนเผลอร้องฮัมออกมาซะด้วย
โคนาตะที่ผ่านมายังต้องชะโงกหน้าเข้ามาแซว
เพลงที่ยูทากะเปิดฟังนั้นคิอเพลง
ふたりのもじぴったん (ฟุตาริ โนะ โมจิปิตตัน)
ที่เป็นเพลงจากเกม ことばのパズルもじぴったん
(โคโตบะ โนะ พัซเซิล โมจิปิตตัน) ซึ่งเคยกล่าวถึงไปแล้วในตอนที่ 10 ครับ
เป็นเกมคล้ายๆ Cross-Word ภาษาญี่ปุ่น
เกมมันก็งั้นๆ แหละ แต่เพลงเพราะดี
ว่างๆ ก็แอบโปรโมทกันเองซ้ำอีกรอบ
ร้ายจริงๆ เกียวโตอนิเมชั่น
↓ ด้านล่างนี่เป็นมุขตลกฝืดช่องเดียวจบ
"นี่ๆ ป๊อกกี้ไงล่ะ ป๊อกกี้ ..."
"ทำเป็นเด็กประถมไปได้... "
นาทีที่ 7
มิซาโอะโทรศัพท์มาหาคางามิ
ครั้งแรกที่ปรากฏในเรื่องว่ามีเพื่อนในห้องโทรมาหา
มิซาโอะ "ชั้นเองมิชาโอะ หวา ! หนอย ... แสบมากนะโปเท็มคิน !"
โฮ่ ... นิสัยอย่างมิซาโอะ
จะชอบเล่นเกมไฟท์ติ้งก็คงไม่แปลกอะไร
ポチョムキン (Potemkin หรือที่ในเรื่องอ่านออกเสียว่า โปโจมุคิน)
พี่บึ้กหน้าตาเหมือนเบอร์เซอร์เกอร์จากเรื่อง Fate/stay night คนนี้
เป็นตัวละครจากเกม Guilty Gear ของค่าย SAMMY ครับ
เกมนี้เป็นเกมที่สนุกมากๆ เกมนึง แต่น่าแปลกที่ในไทยไม่ค่อยได้รับความนิยม
2 พระเอกสุดหล่อ ไค คิสเค กับ โซล แบ๊ดกาย
แต่สำหรับผู้เขียน มันต้องบริดเจ็ต ...
.. หา? ผู้เขียนป่าวใช่โชตะคอนนะจะบอกให้
แต่ทว่า จริงๆ แล้ว โปเท็มคิน คือชื่อเรือรบขนาดใหญ่ของรัสเซียครับ
ไอ้ตัวละครตัวนี้คงไปยืมชื่อเรือมาใช้อีกที
Potemkin หนัก 12,900 ตัน ยาว 115 เมตร
สร้างเสร็จปี 1904 และโดนถล่มจมในปี 1919
คางามิ "ว่าแต่มีธุระอะไร?"
มิซาโอะ ".... อ้า .... อะไรหว่า ลืมไปแล้วอ่ะ"
(คำเตือน : การเล่นเกมทำให้ประสิทธิภาพในการคุยโทรศัพท์ลดน้อยลง)
ชูว้าป ... เข้าสู่ครึ่งหลังอย่างรวดเร็ว
นาทีที่ 10
คางามิกับโคนาตะนั่งคุยกันเกี่ยวกับเรื่องไลท์โนเวลที่ถูกทำเป็นอนิเม
โค "ช่วงนี้มีนิยายเอามาทำเป็นอนิเมเยอะจังเนอะ"
คา "ใช่ อย่างนิยายที่อ่านคราวก่อนก็ทำอนิเมไปตั้ง 3 รอบ"
โค "อนิเมก็ดูอยู่หรอก แต่นิยายมันมีแต่ตัวหนังสือขี้เกียจอ่านอ่ะ"
คา "เกมที่หล่อนเล่นอยู่ตัวหนังสือเยอะกว่าอีกไม่ใช่เรอะไง"
โค "นั่นสิเนอะ ถ้าใส่ฉากหลังแบบเกมจีบสาวลงไปในนิยายได้ก็ดีสิ ..."
คา "... เฮ่ย"
โค "ว่าแต่อนิเมชุดที่ 4 จะได้ฉายเมื่อไหร่น้อ..."
คา "อะไรอีกละ มามุขไหนอีก ..."
ไม่ใช่มุขอะไรหรอกครับ แต่มันเป็น เสียงร่ำร้องจากใจ ของชายคนหนึ่ง
คนเขียน สคริปท์บทพูดตัวละคร ของลัคกี้สตาร์ตอนที่ 22 ที่กำลังดูกันอยู่นี้
คือคุณ กาโต โซจิ ผู้แต่งนิยาย Fullmetal Panic อันโด่งดัง
ที่เคยกล่าวถึงไปสองสามทีแล้วในย่อยมุขตอนที่ผ่านๆ มาครับ
และนิยายที่เป็นอนิเมไป 3 รอบที่คางามิพูดถึง
ก็คือซีรียส์ Fullmetal Panic นี่ละ
Fullmetal Panic, Fullmetal Panic Fumoffu และ Fullmetal Panic Second Raid
นี่เรียกได้ว่าเป็นคำขอร้องจากใจจริงของคุณกาโต
ส่งผ่านปากโคนาตะถามไปยังโปรดิวเซอร์ของโตเกียวอนิเมชั่นสินะครับ
"บอส ... เมื่อไหร่เรื่องของผมจะได้ฉายภาคต่อซะที"
... ก็อะไรแบบนั้น
"ที่พ่อชอบมานัวเนียหนูบ่อยๆ เนี่ย
ถ้าเกิดหนูเป็นลูกชายแทน จะทำเหมือนกันหรือเปล่า?"
"........................."
" ..... ก็แหงอยู่แล้วสิ แหม"
โคนาตะ "ค่า ค่า เข้าใจแจ่มแจ้งแล้วค่า ... ดีจังเนอะที่หนูเป็นผู้หญิง"
"ว่แต่ว่า .. ทำไมแม่ถึงเลือกแต่งงานกับพ่อเหรอ..."
"เอ๋ .....?"
"ก็เป็นทั้งโอตาคุ เป็นทั้งโลลิค่อนแบบนี้
ปกติไม่มีใครเขาแต่งด้วยหรอก"
"... ว่าซะเสียเลย"
"... ถึงพ่อจะเป็นคนไม่ได้เรื่องแค่ไหน ..."
"... แต่ก็มีเรื่องนึงที่พ่อมั่นใจว่าไม่แพ้ใคร"
"เอ๋?"
"เรื่องที่มั่นใจว่าไม่แพ้ใคร?... เรื่องอะไรเหรอพ่อ"
"...ก็เรื่องที่ว่า ...."
"พ่อเป็นคนที่รักคานาตะมากที่สุดในโลกไงล่ะ"
"........... !!"
... นั่นสินะ ... เราสู้ไม่ได้เลยจริงๆ ...
... คนที่ยอมรับทั้งข้อดีและข้อเสียของเรา ...
... คนที่ยอมเปิดเผยทั้งข้อดีและข้อเสียทั้งหมดให้เราได้เห็น ...
... สถานที่ที่เราอยู่ได้อย่างสบายใจที่สุด ...
... สถานที่ที่ทำให้เราสบายใจที่สุดเมื่ออยู่ด้วย ...
... ถึงจะรู้สึกเจ็บใจนิดหน่อยที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันในที่แห่งนั้น ...
... แต่ว่า ...
... ถ้าเรายังมีชีวิตอยู่ในใจของโซคุง ...
... เหมือนอย่างที่โซคุงยังอยู่ในใจของเราละก็ ...
... เราก็จะขอเฝ้าดูทั้งคู่ จากนี้ ... ตลอดไป ...
... ขอให้โซคุงมีความสุข ...
... ให้เหมือนอย่างความสุขที่มอบให้เราเสมอมานะ ...
"เหวอ .... พ่อ ถ่ายติดภาพเงาคนด้วยอ่ะ !!"
"ภาพถ่ายวิญญาณของจริง !!"
"ลบๆๆ ต้องลบลูกเดียว !! ไม่งั้นโดนคำสาปแหง"
"ไม่ ไม่ !! ลบไม่ได้ แบบนี้ต้องทำพิธีปัดรังควาญ !!"
"อ๊า อย่าลบภาพเค้าน้า ..."
นาทีที่ 20
โค้งสุดท้ายก่อนจบ มาเรียกเสียงฮากันซักเล็กน้อย
มินามิ "ยูทากะ โบว์เบี้ยวแล้วแน่ะ ..."
ยูทากะ "... คุณพี่คะ"
"ไม่ได้ๆ ห้ามมองเพื่อนด้วยสายตาแบบนั้น
สงสัยจะเก็บกดมากเกินไปแล้วแฮะ เรา..."
อันนี้เป็นมุขล้อจากเรื่อง マリア様がみてる
(มาเรียซามะ งะ มิเตะรุ - พระแม่มาเรียกำลังเฝ้ามอง)
ที่เป็นนิยายและการ์ตูน Y (สายหญิงรักหญิง) ชื่อดังที่สุดของวงการครับ
รายละเอียดเคยพูดถึงไปแล้วตอนแรกๆ ไม่ฉายซ้ำก็แล้วกันจ้ะ
"........................."
ส่วนเพลงจบของตอนนี้
เมดเล่ย์รวมเพลงฮิตของชิราอิชิ มิโนรุ
ประกอบไปด้วยเพลงฮิต 7 เพลงคับแผ่น อันได้แก่
● 恋のミノル伝説 (โค่ย โนะ มิโนรุ เด็นเซ็ตสึ) ตอน 15
● 俺の忘れ物 (โอโระ โนะ วาสึเระโมโนะ) ตอน 13
● ハレ晴レユカイ (ฮาเระ ฮาเระ ยูไค่) ตอน 14
● 男の生き様 (โอโตโกะ โนะ อิคิซามะ) ตอน 19
● もってけ！セーラーふく (มตเตะเค่ ! เซลเลอร์ฟุคุ) ตอน 17
● シカイダーの唄 (ชิไคเดอร์ โนะ อุตะ) ตอน 21 ที่เพิ่งผ่านมา
● 我が愛しのサンタモニカ (วากะ อิโตชิ โนะ ซานตาโมนิก้า)
6 เพลงแรกเป็นเพลงที่เคยร้องๆ มาแล้วในตอนก่อน
ส่วนเพลงสุดท้ายนั่นเพลงใหม่ครับ เพิ่งโผล่ครั้งแรกตอนนี้เลย
ชิราอิชิสร้างสรรค์ผลงานดี มีคุณภาพ อีกแล้วครับทั่น ...
คิดซะว่า ดูเอาฮาก็แล้วกันเนาะ
สำหรับพรีวิวตอนต่อไปของตอน 22 นี้
เป็นการดูเอ็ตของคู่สามีภรรยา โซจิโร่-คานาตะ
คานาตะ "งั้นชั้นไปแล้วนะ โซคุง"
โซจิโร่ "จะไปแล้วเหรอ ... พาชั้นไปด้วยสิ
ถึงชั้นจะยังถอดวิญญาณไม่ได้ แต่เดี๋ยวทำได้แน่ๆ"
คานาตะ "โซคุงละก็ เอาแต่พูดมุขการ์ตูนอยู่เรื่อยเลย ชั้นไปละนะ"
โซจิโร่ "อ๊าา คานาตะ---"
คานาตะ "โซคุง กระแสลมมันปั่นป่วนบินลำบากจังเลยอ่ะ---"
ฟังดูเผินๆ ก็เหมือนจะเป็นบทสนทนาลาจากกันธรรมดาๆ
แต่จริงๆ แล้วมันเป็นมุขนักพากย์ครับ
โดยประโยคที่ผู้เขียนไฮไลต์ตัวหนาไว้สองประโยคนั่น
ประโยคแรกมาจากอนิเมเรื่องจอมโจรลูแปงฉบับหนังโรง
ภาค ルバン三世 カリオストロの白 (ปี 1979)
หรือ Lupin The Third - The Castle of Cagliostro
เลดี้ในชุดขาวที่ลูแปงประคองอยู่คนนี้และ คลาริส
ประโยคดังกล่าวเป็นประโยคที่พูดโดย คลาริส นางเอกประจำภาคนี้
(เดี๋ยวคงมีคนเถียง ... นางเอกซีรียส์ลูแปงคือฟุจิโกะต่างหาก)
ส่วนประโยคที่สองมาจากภาพยนตร์โรงอันโด่งดังอีกเรื่อง
風の谷のナウシカ นาอูซิก้า แห่งหุบเขาสายลม (ปี 1984)
หรือ Nausicaa - The Valley of the Wind
นาอูซิก้า แฟนๆ การ์ตูนเก่าน่าจะเคยดูกัน
ประโยคดังกล่าวเป็นบทพูดของตัว นาอูซิก้า ที่เป็นนางเอกเรื่องเช่นกัน
ทั้งลูแปงและนาอูซิก้านี้ เป็นผลงานสร้างของคุณ มิยาซากิ ฮายาโอะ
ซึ่งเป็นผู้กำกับหนังทรงคุณวุฒิชื่อดังแห่ง Studio Ghibli ที่เราๆ รู้จัก
นอกจากนี้ ทั้ง คลาริส และ นาอูซิก้า ยังได้รับการให้เสียง
โดยนักพากย์คนเดียวกัน คือคุณ ชิมาโมโตะ สึมิ (ชื่อจริง โคชิคาว่า สึมิ)
ที่เป็นคนพากย์คานาตะในลัคกี้สตาร์ตอนนี้นี่เองละครับ
หลายคนอาจจะเริ่มสังเกตและสงสัย ถ้าคุณชิมาโมโตะพากย์เป็นคลาริส
ตั้งแต่สมัยลูแปงฉบับปี 1979 (ใครเกิดทันบ้าง?) แล้วเนี่ย...
ตอนนี้คุณชิมาโมโตะ สึมิ มีอายุเท่าไหร่กันแน่?
... คำตอบก็คือ 53 ปีครับ
เพราะคุณชิมาโมโตะแกเกิดวันที่ 8 ธันวา 1954
อึ้งไปเลย ... เสียงหม่าม้าคานาตะหวานๆ น่ารักๆ ที่เราได้ยินเนี่ยนะ?
ตั้งแต่ทำงานมา เธอพากย์เสียงตัวละครในอนิเม เกม และภายยตนร์
มาแล้วไม่ต่ำกว่า 200 เรื่อง (ไล่เช็ควิกิดูจะพบว่าผู้เขียนไม่ได้พูดตลก)
เรียกได้ว่าเป็นนักพากย์ชั้นครูคนหนึ่งของวงการอนิเมญี่ปุ่นเลยทีเดียว
ได้รับเชิญมาพากย์เป็นตัวละครเด่น (?) ในเรื่องลัคกี้สตาร์แบบนี้
เหมือนอนิเมถูกยกระดับขึ้นมาเลยยังไงก็ยังงั้น
ไหนๆ ตอนนี้ก็มีคานาตะเป็นตัวเด่น
เลยขอพูดถึงคนพากย์คานาตะซะหน่อย แฮ่ม
ก็เป็นอันว่าจบตอน 22 แต่เพียงเท่านี้ ... เหลืออีกแค่ 2 ตอน
บล็อกนี้ก็จะบรรลุจุดประสงค์หลักแห่งการก่อตั้งซะที
อนึ่ง ... เนื่องด้วยว่า โดจินเวิร์ค ตอน 12 โดน Nice Boat ....
.... ล้อเล่นครับ
เนื่องด้วยว่านายน้ำมะนาว4-0 สัปดาห์นี้
มีงานแปลกระทันหันที่ต้องเร่งส่งด่วนเข้ามาพอดี
(เห็นบอกว่าแปลสคริปต์พากย์ของเรื่องจิโกกุโชโจ)
จึงยังผลให้งานซับไทยโดจินเวิร์คตอน 12 ที่เป็นตอนสุดท้าย
ไม่สามารถทำให้ทันได้ในเวลาที่กำหนด ขออนุญาตเลทไปสักสัปดาห์
คิดว่าอาจจะเสร็จเอาประมาณปลายสัปดาห์ไม่ก็ต้นสัปดาห์หน้าเลยมั้ง
บ๊ายนี---
